ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.٣٨

فرد

دل قابل صورت حياتست اى جان * جان آينهء جمال ذاتست اى دل

فرد

فرد

اوهام مصافيان چو گردد صافى * بينند بدل هر آنچه بينند به چشم

در صفحهء 260 و 261 شش رباعى زير بدين ترتيب نوشته شده است :

مىپندارى كه بحر كلّى پيداست * چل سال بمير كين چنين نايد راست

بحريست كه چون نگه كنى از چپ و راست * هر قطره حجاب صدهزاران درياست

و له « 1 »

در باديهء عشق تو مهجور بسيست * وز بادهء سوداى تو مخمور بسيست

گر در ره چون تويى فرومانم من * معذورم دار از آنكه معذور بسيست

و له فيه

چون باديهء عشق مرا پيش آمد * هر گامم ازو ز صد جهان بيش آمد

دل رفت و در آن باديه تك زد عمرى * خود باديه او بود چو با خويش آمد

و له فيه

هر روز ره فراقت از سر گيرم * هر شب ز غم تو ماتمى « 2 » برگيرم

چون در دل من نشسته‌اى پيوسته * اى جان و جهان دل از تو چون برگيرم

و له فيه

چندانكه بعشق او همه پويم من * در دردم و درد او همىجويم من

كو سوخته‌اى كه جان او مىسوزد * تا بو كه بداند كه چه مىگويم من

( 1 ) - كذا در اصل ( 2 ) - ظ : ماتمى درگيرم