ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٢

358

تشنگان را كه خار هجر نهاد * لب گلرنگ او شراب دهد

غم او زان چنين قوى افتاد * كه دلم دايمش « 1 » كباب دهد

گاه شعرم به دو « 2 » شكر ريزد * گاه چشمم به دو گلاب دهد

گر دلم مىدهد غمش را جاى « 3 » * گنج را جايگه خراب دهد

دل بجان بازمىنهد غم او * تا درين دردش انقلاب دهد

دل عطّار چون « 4 » ز دست بشد * چكند تن در اضطراب دهد

358

358

يك شكر زان لب به صد جان مىدهد * الحق ارزد زانكه « 5 » ارزان مىدهد « 6 »

عاشق شوريده را جانست « 7 » و بس * لعل او مىبيند و جان مىدهد

قوت جان آن را كه خواهد در نهان * زان دو ياقوت درّ افشان مىدهد

شيوه‌اى دارد عجب در دلبرى * عشوه پيدا بوسه پنهان مىدهد

عاشق گريان خود را مىكُشد * خونبها زان لعل خندان مىدهد

چشم بد را چشم او بر خاك راه * مىكشد چون باد و قربان مىدهد

گر دو چشمش مىكشد زان باك نيست * چون دو لعلش آب حيوان مىدهد

عاشقان را هر پريشانى كه هست * زان سر زلف پريشان مىدهد

هر زمانى عالمى سرگشته را * سر سوى وادى هجران مىدهد

مىببايد شست دست از جان « 8 » خويش * هين كه وصلش دست آسان مىدهد

از كمال نيكويى آن تندخوى « 9 » * بر سپهر تند فرمان مىدهد

جان ستاند هر كه از وى « 10 » دادخواست * داد مظلومان « 11 » ازين سان مىدهد

( 1 ) - مس : دايما ( 2 ) - مس : برو ( 3 ) - مس : غمش بر جاى ( 4 ) - مس : تا ز دست ( 5 ) - سل : گرچه ارزان ( 6 ) - مج و فر : اين غزل را ندارد . سل و مه و فى : دارد ( 7 ) - مه : جا نيست بس . مس : جا نيست و بس ( 8 ) - مه و مس : از جان به خون ( 9 ) - مس : قند خوى ( 10 ) - سل : جان نيارد هر كه از من ( 11 ) - مه : داد مطلق‌مان