ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٥

351

صدهزاران قطره گردد ناپديد * تا يكى زان درّ شهوارى شود

چون كسى را بوى نبود زين حديث * كى شود ممكن كه عطّارى شود

351

يك حاجتم ز وصل « 1 » ميسّر نمىشود * يك حجّتم ز عشق مقرّر نمىشود « 2 »

كارم در اوفتاد « 3 » و ليكن بپل برون * كارى چنين به پهلوى لاغر نمىشود

زين شيوه آتشى كه مرا در دل اوفتاد * اشكم عجب بود اگر اخگر نمىشود

يا اشك گرمم « 4 » از دم سردم فسرده شد * زان خشك گشت اى عجب « 5 » و تر نمىشود

پا و سرم ز دست شد و خون دل هنوز * از پاى مىدرآيم و با سر نمىشود

نى نى كه خون دل بسرآمد ز روى « 6 » من * از سيل اشك سرخ مزعفر نمىشود

چون بحر خوف موت نهنگ فلك فتاد * بحرى كه سالكيش شناور نمىشود

تن دردهم بقهر چو دانم كه با فلك * يك كارم از هزار ميسّر نمىشود

( 1 ) - مس : ز هجر ( 2 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد . مه و مس : دارد ( 3 ) - مس : به تو فتاد ( 4 ) - مس : اشك گرم ( 5 ) - مس : زانگاه خشك گشت عجب ( 6 ) - مس : كه روى من