ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٤

350

خلوتى مىبايدم با تو زهى كار كمال * ذرّه‌اى هم خلوت خورشيد عالم كى شود

نيستى عطّار مرد او كه هر تردامنى * گر بميدان لاشه تازد رخش رستم كى شود

350

350

هر كه صيد چون تو دلدارى شود * عاجزى گردد گرفتارى شود « 1 »

هر كه خار مژهء تو بنگرد * هر گلى در چشم او خارى شود

باز چون گلبرگ روى تو بديد * بىشكش هر خار گلزارى شود

شيردل پيش نمكدان لبت * چون بجان آيد جگر خوارى شود

گر لبت در ابر خندد همچو برق * ابر تا محشر شكر بارى شود

در طواف نقطهء خالت ز شوق * چرخ سرگردان چو پرگارى شود

مس اگر چه زر تواند شد و ليك * وصف خطّ تو چو بسيارى شود

پيش سرسبزىّ خطّت ز اشتياق * زر كند بدرود و زنگارى شود

سرفرازى كو سر زلف تو ديد * تا بجنبد سر نگونسارى شود

ميل زلف تو بترساييست از آنك * گه چليپا گاه زنّارى شود

گو بيا و مذهب زلف تو گير * هر كه مىخواهد كه ديندارى شود

گر فروشى بر من غم‌كش جهان * هر سر مويم خريدارى شود

هر كه او دل زندهء عشق تو نيست * گر همه مُشكست مردارى شود

نيست آسان هيچ كار عشق تو * زان بتن بردن چو دشوارى شود

پى چو گم كردند كار عشق را * عاشقى كو كز پى كارى شود

عشق را هرگز نماند رونقى * هر كسى گر صاحب اسرارى شود

( 1 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد . مس : دارد