ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٣

349

از كفى گل كان وجود آدمست * آن چنان « 1 » خورشيد پنهان كى شود

گر بكلّى بر نگيرى گِل ز راه * پاى در گِل ره « 2 » بپايان كى شود

نه چه مىگويم تو مرد اين نه‌اى * هر صبى « 3 » رُستم بدستان كى شود

كى توانى شد تو مرد اين حديث * هر مخنّث مرد ميدان كى شود

تا نباشد همچو موسى عاشقى * هر عصا در دست ثُعبان كى شود

عمرت اى عطّار تاوان كرده‌اى * بر تو آن « 4 » خورشيد تابان « 5 » كى شود

349

349

چون تو جانان منى جان بىتو خرّم كى شود * چون تو در كس ننگرى كس با تو همدم كى شود « 6 »

گر جمال جانفزاى خويش بنمايى بما * جان ما گر در فزايد حسن تو كم كى شود

دل ز من بردى و پرسيدى كه دل گم كرده‌اى * اين چنين طرّاريت با من مسلّم كى شود « 7 »

عهد كردى تا من دلخسته را مرهم كنى * چون تو گويى يا كنى اين عهد محكم كى شود

چون مرا دلخستگى از آرزوى روى تست * اين چنين دل‌خستگى زايل بمرهم كى شود

غم از آن دارم كه بىتو همچو حلقه بر درم * تا تو از در در نيايى از دلم غم كى شود

( 1 ) - مه : اين چنين ( 2 ) - مه : يار دل گل ره ( 3 ) - مج : هر خسى ( 4 ) - مج : تو اين ( 5 ) - مج : تاوان ( 6 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد . مس : دارد ( 7 ) - مس : در اينجا اين بيت مغشوش و مغلوط را اضافه دارد گر نشد حاصل كه در برگيريم يك بوسه ده * تا لب لعلت اين هم كى شود