ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٧١

347

چه برخيزد از خُود و آهن ترا * چو سر آهنين نيست در زير خُود

اگر جامهء عمر تو ز آهنست * اجل بگسلد از همش تار و پود

اگر سركشى زين پل هفت طاق * سر و سنگ مانندهء آب رود

ز سرگشتگى زير چوگان چرخ * چو گويى ندانى فراز از فرود

چو دور سپهرت نخواهد گذاشت * ز دور سپهرى چه نالى چو رود

رفيقان همراز را كن وداع * عزيزان همدرد را كن درود

درخت بتر بودن از بُن بكن * ز شاخ بهى كن كلوخ‌امرود

مكن همچو عطّار عمر عزيز * همه ضايع اندر سراى و سرود

347

347

گر نسيم يوسفم پيدا شود * هر كه نابينا بود « 1 » بينا شود

بس كه پيراهن بدرّم تا مگر * بويى « 2 » از پيراهنش پيدا شود

گر برافتد بُرقع از پيش رخش * زاهد مُنكر سر غوغا شود

ور برافشاند سر زلف دو تا * دل ز زلفش « 3 » كافرى « 4 » يكتا شود

هر دلى كز زلف او زنّار ساخت « 5 » * بىشك آن دل مؤمنى حقا شود

گر بيابد عقل بوى زلف « 6 » او * عقل از لايعقلى « 7 » رسوا شود « 8 »

از دو عالم فارغ آيد تا ابد * هر كه او « 9 » مشغول اين سودا شود

گر كسى پرسد كه پيش روى او * دل چرا شوريده و شيدا شود

تو جوابش ده كه پيش آفتاب * ذرّه سرگردان و ناپروا شود

اى دل از دريا چرا تنها شدى « 10 » * از چنين « 11 » دريا كسى تنها شود

( 1 ) - فر : چشم نابيناى من ( 2 ) - فر : بوى آن ( 3 ) - مه و فر : دل ز زلف كافرش يكتا ( 4 ) - سل : كافر ( 5 ) - مه : زنار بست ( 6 ) - سل و فر : بوى عشق او ( 7 ) - مه : حالى از لايعقلى ( 8 ) - مج : اين بيت را ندارد ( 9 ) - سل : كه اين ( 10 ) - مج : تنها شدم ( 11 ) - مج و سل : از چنان