ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٣

336

خواستم تا نفس زنم بىتو * نزدم زانكه آن نفس جان بود

جان من گر بود و گر نبود * كى مرا در جهان غم آن بود

ليك جان زان سبب ندادم من * كه نه در خورد چون تو جانان بود

جان بدادم چو روى تو ديدم * زانكه جان دادن من آسان بود

جان عطّار تا كه بود از تو * هستى و نيستيش يكسان بود

336

336

هر كرا انديشهء درمان بود * درد عشق تو برو تاوان بود « 1 »

بر كسى درد تو گردد آشكار * كو ز چشم خويشتن پنهان بود

گرچه دارد آفتابى در درون * ليك همچون ذرّه سرگردان بود

اى دل محجوب بگذر از حجاب * زانكه محجوبى عذاب « 2 » جان بود

گر هزاران سال باشى در عذاب * مىتوان گفتن كه بس آسان بود

ليك گر افتد حجابى در رهت * اين عذاب سخت صدچندان بود

چند انديشى بمير از خويش پاك * تا نميرى كى ترا درمان بود

چون بميرد شمع برهد از بلا * نه دگر « 3 » سوزنده نه گريان « 4 » بود

هر دم از سر گير چون شمع و بسوز * زانكه سوز شمع تا « 5 » پايان بود

چون بسوزى پاك پيش چشم تو * هر دو كون و ذرّه‌اى يكسان بود

عرش را گر چشم جان آيد پديد * تا ابد در خردلى « 6 » حيران بود

عرش و خردل « 7 » و آنچه در هر دو جهانست * ذرّه ذرّه جامهء جانان بود

تو درون جامهء جانان « 8 » مدام * تا ايازت دايما سلطان بود

صدهزاران چيز داند شد بطبع « 9 » * آن عصا كان « 10 » لايق ثعبان بود

( 1 ) - مج و سل : اين غزل را ندارد ( 2 ) - فر : حجاب جان ( 3 ) - فر : نى دگر ( 4 ) - فر : كى گريان ( 5 ) - فر : بىپايان ( 6 ) - فر : در خود دلى ( 7 ) - فر : عرش دان دل ( 8 ) - فر : جانان تن مدام ( 9 ) - فر و مس : بقطع ( 10 ) - فر و مس : كو لايق