ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٦

289

به صد شتاب برون رفت عقل جامه بدندان * چو ديد ديده كه آن بُت به صد شتاب درآمد

چو زلف او دل پُرتاب من ببرد بغارت * ز زلف او بدل من هزار تاب درآمد

خراب گشتم و بى خود اگرچه باده نخوردم * چو ترك من ز سر بيخودى خراب درآمد

نهاد شمع و شرابى كه شيشه شعله زد از وى * چو باد خورد و چو آتش به كار آب درآمد

شراب و شاهد و شمع من وز گوشهء مجلس * همى نسيم گل و نور ماهتاب درآمد

شكست توبه سنگينم آبگينه چنان خوش * كزان خوشى بدل من صد اضطراب درآمد

چو توبهء من بىدل شكستى اى بت دلبر * نمك بده ز لبت كز دلم كباب درآمد

بيار باده و زلفت گره مزن بستيزه * كه فتنه از گره زلف تو ز خواب درآمد

شراب نوش كه از سرخى رخ چو گل تو * هزار زردى خجلت بآفتاب درآمد

كه مىنمايد عطّار را رهى كه گريزد * كه همچو سيل ز هر سو نبيد ناب درآمد