ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٣

286

از حسرت آن عنبر و ديباى نوآيين * فرياد ز بزّاز و ز عطّار برآمد

رشكست بتان را ز بناگوش و خط او * گويند همى كز گل او خار برآمد

اين نكته ندانند كه ايزد نظرى كرد * تا سنبل و شمشاد ز گلزار برآمد

در صورت آن ترك خطا هر كه نگه كرد * بى خود شد و فرياد ازو زار برآمد

نقد قدم از مخزن اسرار برآمد * خود بود كه خود بر سر بازار برآمد « 1 »

چون گنج عيان شد * بر خود نگران شد

در كسوت ابريشم و پشم آمد و پنبه * خود بر صف جبّه و دستار برآمد

تا خلق بپوشند * لبس همه سان شد

در موسم نيسان ز سما شد سوى دريا * در بحر به شكل دُر شهوار برآمد

در كسوت قطره * در گوش نهان شد

در شكل بتان خواست كه خود را بپرستد * خود گشت بت و خود به پرستار برآمد

خود را بپرستد * خود عين بتان شد

از بهر خود ايوان و سرا خواست كه سازد * در صورت سقف و در و ديوار برآمد

قصرى ز بشر ساخت * خود خانه و مان شد

خود بر تن خود نيش جفا زد ز سر قهر * خود بر صفت مردم بيمار برآمد

خود مرهم خود گشت * خود فاتحه خوان شد

اشعار مپندار اگر چشم سرت هست * آنچه به زبان از دل عطّار برآمد

رازيست نهفته * اين بود كه آن شد

( 1 ) - مج و سل و فر و مه و فى : ندارد . مم : دارد