ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢١٤

273

گر بقا بيندت فنا كندت * ور فنا يابدت بقا بخشد

هر نفس صدهزار خاك شوند * تا چنين دولتى كرا بخشد

چون ببازى تو جمله تو بر تو * گر تو بىتو شوى ترا بخشد

گر ترا چشم راه‌بينست بران * راه چشم ترا ضيا بخشد

و گرت چشم تيرگى دارد * راهت از گرد توتيا بخشد

همچو نى شو تهى ز دعوى و لاف * تا دمت روح را صفا بخشد

گر بسوزى ز شعله نور دهد * ور بسازى بسى نوا بخشد

گر درين ره فريد كشته شود * اولين گام خونبها بخشد

هر زمانم عشق ماهى در كشاكش مىكشد * آتش سوداى او جانم در آتش مىكشد « 1 »

تا دل مسكين من در آتش حسنش فتاد * گاه مىسوزد چو عود و گه دمى خوش مىكشد

شحنهء سوداى او شوريدگان عشق را * هر نفس چون خونيان اندر كشاكش مىكشد

عشق را با هفت چرخ و شش جهت آرام نيست * لاجرم نه بار هفت و نى غم شش مىكشد

جمع بايد بود بر راهى چو موران روز و شب * هر كرا دل سوى آن زلف مشوّش مىكشد

خاطر عطّار از نور معانى در سخن * آفتاب تير بر چرخ منقّش مىكشد

( 1 ) - مج و سل و مه : اين غزل را ندارد