ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٣

261

دانم كه « 1 » نخواهم يافت از دلبر خودكامى * تا من ز وجود خود بيزار نخواهم شد

اى ساقى جان مىده كاندر صف قلّاشان * اين بار چو هر بارى بىبار نخواهم شد « 2 »

از « 3 » يك مى عشق او امروز « 4 » چنان مستم * كز مستى آن هرگز هشيار نخواهم شد

تا ديده « 5 » خيال او در خواب همىبيند « 6 » * از خواب خيال او بيدار نخواهم شد

هر چند كه عطّارم ليكن بمجازست اين « 7 » * بىعطر سر زلفش عطّار نخواهم شد

261

261

هر كه در باديهء عشق تو سرگردان شد * همچو من در طلبت بىسر و بىسامان شد « 8 »

بىسر و پاى از آنم كه دلم گوى صفت * در خم زلف چو چوگان تو سرگردان شد

هر كه از ساقى عشق تو چو من باده گرفت * بىخود و بىخرد و بىخبر و حيران شد

سالك راه تو بىنام و نشان اولاتر * در ره عشق تو با نام و نشان نتوان شد

( 1 ) - فر : دايم كه ( 2 ) - مج : اين بيت را ندارد ( 3 ) - سل : كز يك ( 4 ) - فر : اين بار ( 5 ) - سل : ناديده ( 6 ) - سل : همىشد چشم ( 7 ) - مه : آن ( 8 ) - مج و فر : اين غزل را ندارد