ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٠١

258

چون دل عطّار را بحر گهربخش ديد * در سخن آمد به حرف ابر گهرپاش شد « 1 »

258

258

بيچاره دلم در سر آن زلف بخم شد * دل كيست كه جان نيز درين واقعه هم شد « 2 »

انگشت‌نماى دو جهان گشت بعزّت * هر دل كه سراسيمهء آن زلف بخم شد

چون پرده برانداختى از روى چو خورشيد * هرجا كه وجوديست از آن روى عدم شد

راه تو شگرفست بسر مىروم آن ره * ز آن روى كه كفرست در آن ره بقدم شد

عشّاق جهان جمله تماشاى تو دارند * عالم ز تماشاى تو چون خلد ارَم شد

تا مشعلهء روى تو در حسن بيفزود * خوبان جهان را ز خجل مشعله كم شد

تا روى چو خورشيد تو از پرده علم زد * خورشيد ز پرده بدر افتاد و علم شد

تا لوح چو سيم تو خطى سبز برآورد * جان پيش خط سبز تو بر سر چو قلم شد

چون آه جگرسوز ز عطّار برآمد * با مُشك خط تو جگر سوخته ضم شد

( 1 ) - نو : نيز اين غزل را دارد ( 2 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد