ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٨٢

239

هرگه كه چو چوگانى زلف تو بپاى افتد * دل در خم زلف تو چون گوى بسر خيزد

گفتى ببر سيمين زر از تو برانگيزم * آخر ز چو من مفلس دانى كه چه زر خيزد

قلبيست مرا در بر روييست مرا چون زر * اين قلب كه برگيرد زان وجه چه برخيزد

تا در تو نظر كردم رسواى جهان گشتم * آرى همه رسوايى اوّل ز نظر خيزد

گفتى چو منى بگزين تا من برهم از تو * آرى چو تو بگزينم ، گر چون تو دگر خيزد

بيچاره دلم بىكس كز شوق رخت هر شب * بر خاك درت افتد در خون جگر خيزد

چون خاك توام آخر خونم بچه مىريزى * از خون چو من خاكى چه خيزد اگر خيزد

عطّار اگر روزى رخ تازه بود بىتو * آن تازگى رويش از ديدهء تر خيزد

239

239

هر روز غم عشقت بر ما حشر انگيزد * صد واقعه پيش آرد صد فتنه برانگيزد « 1 »

عشقت كه ازو دل را پر خون جگر ديدم * اندوه دل‌افزايت تفّ جگر « 2 » انگيزد

هرگه كه برون آيد از چشم تو اخبارى * تا چشم زنى بر هم « 3 » از سنگ « 4 » برانگيزد

سرخىّ « 5 » لب لعلت سرسبزى جان دارد * سوداى سر زلفت صفراى سر انگيزد

( 1 ) - مج و مه : اين غزل را ندارد ( 2 ) - فر : تف را جگر ( 3 ) - سل : زنم بر هم ( 4 ) - سل : تف جگر ( 5 ) - فر : سرخى ز لب