ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٨٠

236

235

235

گر آه كنم زبان بسوزد * بگذر ز زبان جهان بسوزد « 1 »

زين سوز كه در دلم « 2 » فتادست * مىترسم از آن كه جان بسوزد

اين سوز كه از زمين دل خاست * بيمست كه آسمان بسوزد

اين آتش تيز را كه در جانست * گر نام برم زبان بسوزد

شد تيغ زبان من چنان گرم * از سينه كه تا ميان بسوزد

مغزم همه سوختست « 3 » و امروز * وقتست كه استخوان بسوزد

گر بر گويم غمى كه دارم * عالم همه جاودان بسوزد

صد آه كنم كه هر يكى زو * دو كون بيك زمان بسوزد

عطّار مگر كه خام افتاد * شايد كه ز ننگ آن بسوزد

236

236

مرا سوداى تو جان مىبسوزد * چو شمعى « 4 » زار و گريان مىبسوزد « 5 »

غمت چندانكه دوزخ سوخت عمرى * بيك ساعت دو چندان مىبسوزد

فكندى آتشم « 6 » در جان و رفتى * دلم زين درد بر جان مىبسوزد

رخ تو آتشى دارد كه هر دم * چو عودم بر سر آن مىبسوزد

چو شمعم سر از آن آتش گرفتست * كه از سر تا بپايان مىبسوزد

مكن ، داديم « 7 » ده كين نيم‌جانم * ز بيدادى هجران مىبسوزد

بترس از تير آه آتشينم * كه از گرميش پيكان « 8 » مىبسوزد

من حيران ز عشقت برنگردم * گرم گردون « 9 » حيران « 10 » مىبسوزد

( 1 ) - اين غزل در مج و سل و فر : نيست . مه و مم : دارد ( 2 ) - مم : بر دلم ( 3 ) - مه : سوختست امروز ( 4 ) - مه و فر : چو شمعم ( 5 ) - سل : اين غزل را ندارد ( 6 ) - مج و فر : آتشى ( 7 ) - مه و فر : دادم بده ( 8 ) - فر : يكسان ( 9 ) - مج و فر : اگر گردون ( 10 ) - فر : گردان