ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.٢٥
مقدمهء چاپ دوم شرح حال عطار
مقدمهء چاپ دوم شرح حال عطار
مقدمهء چاپ دوم شرح حال عطار
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ شيخ فريد الدين محمد عطار نيشابورى از شعراى بزرگ و مشهور ادبيات فارسى است .
اگرچه عطار به شعر و شاعرى اعتنا ندارد و شعر را در چشم او مقدارى نيست و راضى نيست كه او را شاعر بشمارند و به وزن و رديف و قافيه نمىانديشد و خود را بيشتر مرد حال مىداند و فقط به معنى توجه دارد ، ولى بايد به حق و انصاف او را از فصيح‌ترين شعراى زبان فارسى دانست .
بايد مردى صاحب عقل و ژرف‌بين و خوش‌ذوق باشد و كژبينى را كنار بگذارد و در درياى مواج و متلاطم و بىكرانهء شعر عطار به غواصى بپردازد و اشعار نغز او را كه فراوانست جدا كند و آن را با شعر فصيح‌ترين شعراى زبان فارسى مقابله كند و بسنجد تا دريابد كه شعر عطار نه تنها از حيث بيان معانى بلند انسانى و عرفانى مقامى بسيار ارجمند دارد بلكه از حيث قالب لفظ نيز در كمال فصاحت و بلاغت است .
شاعرم مشمر كه من راضى نيم * مرد حالم شاعر ماضى نيم
عيب از شعر است و اين اشعار نيست * شعر را در چشم من مقدار نيست
تو مخوان شعرش اگر خواننده‌اى * ره به معنى بر اگر داننده‌اى
شعر گفتن چون ز راه وزن خاست * وز رديف و قافيه افتاد راست
گر بود اندك تفاوت نقل را * كژ نيايد مرد صاحب عقل را « 1 »
( 1 ) - ( مصيبت‌نامه تصحيح دكتر نورانى وصال ص 368 س 19 )