ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٥٩
211
آخر چو فروماندم ترسا بچه را خواندم * بسيار سخن راندم تا راه بيانم « 1 » كرد
بنهاد ز درويشى صد تعبيه‌انديشى * در پردهء بىخويشى از خويش نهانم كرد
چون دست ز خود شستم از بند « 2 » برون جستم * هر چيز كه مىجستم در حال عيانم كرد
من بىمن و بىمايى افتاده بدم جايى * تا در بُن دريايى بىنام و نشانم كرد
عطّار دمى گر زد بس دست كه بر سرزد « 3 » * هم مهر بلب برزد هم بند « 4 » زبانم كرد « 5 »
211
211
زلف تو مرا بند دل و غارت جان كرد * عشق تو مرا راندهء « 6 » هر دو جهان كرد
گويى كه بلا با سر زلف تو قرين بود * گويى كه قضا با غم « 7 » عشق تو قران « 8 » كرد
اندر طلب زلف تو عمرى دل من رفت * چون يافت ره زلف تو يك حلقه نشان كرد
وقت سحرى باد در آمد ز پس و پيش * وان حلقه « 9 » ز چشم من سرگشته نهان كرد
( 1 ) - سل : عيانم ( 2 ) - مج و سل : از اصل . فر : از پرده ( 3 ) - فر : بس بند بلب برزد ( 4 ) - سل : هم بند بلب برزد هم مهر زبانم كرد . فر : بس دست كه بر سرزد كين جرم زيانم كرد ( 5 ) - نو : نيز اين غزل را دارد ( 6 ) - مه : رانده بگرد دو جهان . فر : زنده‌دل هر دو ( 7 ) - سل : برغم ( 8 ) - سل : كران ( 9 ) - مج و فر و مه : آن حلقه