ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٥٦

208

گفت اى دل‌شده چه خواهى كرد * گفتمش من كيم چه دانم كرد

تا ز پيشم چو آفتاب برفت * همچو سايه ز پس دوانم كرد

سايه هرگز در آفتاب رسد * آه كين « 1 » كار چون توانم كرد

چند گويى نگه كن اى عطّار * كه يقينها همه گمانم « 2 » كرد « 3 »

208

208

دست با تو در كمر خواهيم كرد * قصد آن تنگ شكر خواهيم كرد

در سر زلف تو سر خواهيم باخت * كار با تو سربه‌سر خواهيم كرد

چون لب شيرين تو خواهيم ديد * پاىكوبان شور و شر « 4 » خواهيم كرد

چون ز چشمت تيرباران دررسد * ما ز جان خود سپر خواهيم كرد

از دو عالم چشم بر خواهيم دوخت * چون به روى « 5 » تو نظر خواهيم كرد

در غم عشق تو جان خواهيم داد * سر در آن از خاك بر خواهيم كرد

چون بر سيمينت بىزر كس نديد * هر زمان وامى دگر خواهيم كرد

تا بر سيمين تو چون زر بود « 6 » * كار خود چون آب زر خواهيم كرد « 7 »

با جنون عشق تو خواهيم ساخت * ترك عقل حيله‌گر خواهيم كرد

هر سخن كان را « 8 » تعلّق با تو نيست * آن سخن را مختصر خواهيم كرد

در همه « 9 » عالم ترا خواهيم « 10 » يافت * گر « 11 » همه عالم سفر خواهيم كرد

گرچه هرگز نوحهء ما نشنوى * نوحه هر دم بيشتر خواهيم كرد

تا تو بر ما بگذرى گر نگذرى * خويشتن را خاك در خواهيم كرد

بر سر كوى وفا سگ به ز ما * گر ز كوى تو گذر خواهيم كرد

چون تو مىخواهى نگونسارى ما * ما كنون از پاى سر خواهيم كرد

( 1 ) - مج : راه اين . فر : آه اين ( 2 ) - سل و فر : عيانم ( 3 ) - نو : نيز اين غزل را دارد ( 4 ) - مج و مه : شور در ( 5 ) - مج و فر : گر به روى ( 6 ) - مج : با بر سيمين تو گر زر بود ( 7 ) - سل و فر : اين بيت را ندارد ( 8 ) - سل و مه : سخن را كان ( 9 ) - مج و فر : چون تو در عالم ( 10 ) - فر : كجا خواهيم ( 11 ) - مج : كز همه