ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤

206

205

205

بس نظر تيز كه تقدير كرد * تا رخ زيباى تو تصوير كرد

روى تو عقلم صدف عشق ساخت * چشم تو جانم هدف تير كرد

نرگس جادوت « 1 » دل از من ربود * گفت كه اين جادوى كشمير كرد

جادوى كشمير نيارد همى « 2 » * پيش تو يك مسئله تقرير كرد « 3 »

زلف تو « 4 » باز اين دل ديوانه را * حلقه درافكند و به زنجير كرد

هر كه سر زلف تو در خواب ديد * كافريش عشق « 5 » تو تعبير كرد

با سر زلف « 6 » تو همه هيچ بود * هر چه دلم حيله و تدبير كرد

كفر از آن خاست كه در كاينات * كوكبهء زلف تو تأثير كرد

زلف تو اسلام برافكنده بود * ليك نكو كرد كه تأخير كرد

مرغ دلم تا كه زبون تو شد * قصد به دو عشق زبون‌گير كرد

در ره عشق تو دلم جان بداد * تا جگر سوخته توفير كرد

نالهء شبگير من از حدّ گذشت * چند توان نالهء شبگير كرد

كس بنداند كه دل عاشقم * در ره عشق تو چه تقصير كرد

لاجرم اكنون چو به دام اوفتاد * دانهء جان « 7 » در سر تشوير كرد

بر دل عطّار ببخشاى از آنك * روز جوانيش غمت پير كرد

206

206

تا دوست بر دلم در عالم فراز كرد * دل را بعشق خويش « 8 » ز جان بىنياز كرد « 9 »

( 1 ) - سل : نرگس مست تو ( 2 ) - مج و مه : ندارد محل ( 3 ) - اين بيت در فر : نيست ( 4 ) - مج و مه و فر : زلف توام ( 5 ) - فر : زلف تو ( 6 ) - مج و سل و فر : از سر الف ( 7 ) - سل : دانهء دل ( 8 ) - فر : دل را ز عشق يار ( 9 ) - مج و سل و مه : اين غزل را ندارد . فر و فى : دارد