ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣
204
عشق تو ميان خون و آتش * بردار كشيدش و ادب كرد
عشق تو هزار طيلسان را * در گردن عاشقان كنب « 1 » كرد
بس مرد شگرف را كه اين « 2 » بحر * لب بر هم دوخت و خشك‌لب كرد
بس جان « 3 » عظيم را كه اين « 4 » درد * گه تاب بسوخت گاه تب كرد
چون خار رطب بد و « 5 » رطب خار * عقل از چه عزيمت رطب كرد
صد حقّه و مهره هست « 6 » و هيچست « 7 » * اين كار كدام بلعجب كرد
چون نتوانى « 8 » محمّدى يافت * بارى مكن آنچه بولهب كرد
عطّار سزد كه پشت‌گرم است * چون روى بقبلهء عرب كرد
204
204
چون شراب عشق در دل كار كرد * دل ز مستى بيخودى بسيار كرد
شورشى اندر نهاد « 9 » دل فتاد * دل در آن شورش هواى يار كرد
جامهء دريوزه بر آتش « 10 » نهاد * خرقهء پيروزه را زنّار « 11 » كرد
هم ز فقر خويشتن بيزار شد * هم ز زهد خويش استغفار كرد
نيكوييهائى « 12 » كه در اسلام يافت « 13 » * بر سر جمع مغان ايثار كرد
از پى « 14 » يك قطره درد دُرد دوست * روى اندر گوشهء خمّار كرد
چون ببست « 15 » از هر دو عالم ديده را * در ميان بيخودى ديدار كرد
هستى خود زير پاى آورد پست « 16 » * وز بلندى « 17 » دست در اسرار كرد
آنچه يافت از يارى عطّار يافت « 18 » * و آنچه كرد از همت عطّار كرد
( 1 ) - سل : طنب ( 2 ) - مج : كزين بحر ( 3 ) - سل : مرد عظيم ( 4 ) - مج و فر : كزين درد ( 5 ) - مج و فر : بود و ( 6 ) - فر : مهره و حقه هست . سل : حقه مهره هست ( 7 ) - فر : هست هيچست . مج : بيشست ( 8 ) - سل و فر : گر نتوانى ( 9 ) - فر : اندر ميان ( 10 ) - فر : در آتش ( 11 ) - مج : ايثار . سل و مه : با زنار ( 12 ) - فر : جمله نيكيها ( 13 ) - مج : ديد ( 14 ) - فر : دم ( 15 ) - فر : چونكه دوخت از . مج و سل : بدوخت از ( 16 ) - سل : پس ( 17 ) - مج و سل و فر : در بلندى ( 18 ) - فر : آنچ ديد از همت عطار ديد