ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

199

ذرّه‌اى « 1 » پرتو خورشيد رخش * آفتاب از فلك گردان برد

لمعه‌اى لعل خوشاب لب او « 2 » * رونق لاله و لالستان برد

گفتم اى جان و جهان جان عزيز * كس ازين باديهء هجران برد

گفت جان در ره ما باز و بدانك * آن بود جان كه ز تو جانان برد

دل عطّار چو اين نكته شنيد * جان به دو داد « 3 » و بجان فرمان برد

199

199

درد من از عشق تو درمان نبرد * ز زانكه دلم خون شد و فرمان نبرد « 4 »

دل كه بجان آمدهء درد تست * درد بسى برد كه درمان نبرد

جان نبرم از تو من خسته‌دل * كانكه به تو داد دل او جان نبرد

هر كه پريشان نشد از زلف تو * بويى از آن زلف پريشان نبرد

تا به ابد گمره جاويد ماند * هر كه به تو راه ز پيشان نبرد

پاك برى تا دو جهان در نباخت * آنچه كه مىجست ز تو آن نبرد

پاك توان باخت درين ره كه كس * دست درين راه بدستان نبرد

گرچه بسر گشت فلك قرنها * يك‌نفس اين راه بپايان نبرد

چرخ چو از خويش نيامد بسر * واقعهء عشق تو پى زان نبرد

كى ببرم وصل تو دست تهى * هيچ ملخ ملك سليمان نبرد

آه كه اندر ظلمات جهان * مرده‌دلى چشمهء حيوان نبرد

تا كه نشد مات فريد از دو كون * نرد غم عشق تو آسان نبرد

( 1 ) - سل : در ره پرتو ( 2 ) - سل و فر : لب تو ( 3 ) - مج : وز جان . سل : وز دل ( 4 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد