ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.٢٣
ترجيعات
اى غمت روز و شب به تنهايى
691
دوش از سر بىهوشى وز غايت خودرايى
691
سر برهنه كرده‌ام به سودايى
693
ترسا بچه‌اى ديشب در غايت ترسايى
693
دلا در راه حق گير آشنايى
694
نگارا چند ازين درد و جدايى
695
ترسا بچه‌ايم افكند از زهد بترسايى
695
رخ تو چگونه بينم كه تو در نظر نيايى
696
چون روى بود بدان نكويى
697
اى آفتاب رويت از غايت نكويى
698
قصايد
قصايد
سبحان قادرى كه صفاتش ز كبريا
701
اى مرغ روح بر پر از اين دام پربلا
706
مورچهء خط تو ، كرد چو مورى مرا
712
خطاب هاتف دولت رسيد دوش بما
714
اگر ز گلبن خلقش گلى ببار رسد
721
ندارد درد من درمان دريغا
733
وقت كوچست الرحيل اى دل از اين جاى خراب
736
بس كز جگرم خون دگرگونه چكيدست
740
برگذر اى دل غافل كه جهان بر گذرست
743
چرخ مردم‌خوار اگر روزى دو مردم‌پرورست
747
هر دل كه در حظيرهء حضرت حضور يافت
752
غره مشو گر ز چرخ كار تو گردد بلند
755
جانم ز سر كون به سودا دراوفتاد
759
هر كه بر پستهء خندان تو دندان دارد
763
دم عيسيست كه بوى گل تر مىآرد
766
اى پرده ساز گشته درين دير پرده در
767
اى چراغ خلد ازين مشكات مظلم كن كنار
774
اى در غرور نفس بسربرده روزگار
782
دلا گذر كن ازين خاكدان مردم‌خوار
784
آنچه در قعر جان همىيابم
791
دلى پرگوهر اسرار دارم
796
نه پاى آنكه از كرهء خاك بگذرم
798
آتش تر مىدمد از طبع چون آب ترم
804
اگر به مدت جاويد ذره‌هاى جهان
808
اى هم‌نفسان تا اجل آمد بسر من
814
اى روى دركشيده ببازار آمده
817
مكن مدار براى من اى پسر روزه
820
اى حلقهء درگاه تو هفت آسمان سبحانه
823
الا اى يوسف قدسى برآى از چاه ظلمانى
828
گر سخن بر وفق عقل هر سخنور گويمى
834
ترجيعات
ترجيعات
فداك ابى و امى اين تمشى
841
زهى از عرش اعلى برگذشته
841
زهى سلطان دار الملك افلاك
842
زهى روز قيامت روز بارت
843
زهى خاك درت ترياك اعظم
843
زهى مه را رخت تنوير داده
844
دلى كايينه اسرار گردد
845
ما مست شراب جان‌فزاييم
845
ساقى سخن از مى مغان گفت
846
ساقى بشكن خمار جان را
846
اى دلبر ماهروى طناز
847
دوش از سر خم صدا برآمد
847
زين پيش كه از جهان پرغم
848
اى بلبل خوش‌نوا فغان كن
848
كى باشد از اين نشيب نمناك
849
هرگز بود اى رفيق و الا
849
شهريست وجود آدميزاد
850
اين خاك ز لطف نور برخاست
851
رفتند سران ببزم سلطان
851
آن كيست بر آن سپهر اعظم
852