ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٣٩

183

وصل تو جستم به نيم‌جان محقّر * وصل تو آخر بدين قدر كه پسندد

هر سحر « 1 » از عشق تو بسا كه بسوزم * سوز « 2 » چو من شمع هر سحر كه پسندد

چون تو جگر گوشهء دل منى آخر * قوت من از گوشهء جگر كه پسندد

شد دل عطار پاره پاره ز شوقت * كار دل « 3 » او ازين بتر كه پسندد

خطش مُشك از زنخدان مىبرآرد * مرا از دل نه از جان مىبرآرد « 4 »

خطش خوانا از آن آمد كه بىكلك * مداد از لعل خندان مىبرآرد

مداد آنجا كه باشد لوح سيمينش * ز نقره خطّ چون جان مىبرآرد

كدامين خط خطا رفت آنچه گفتم * مگر خار از گلستان مىبرآرد

چنين جايى چه جاى خار باشد * كه از گل برگ ريحان مىبرآرد

چه مىگويم كه ريحان خادم اوست * كه سنبل از نمكدان مىبرآرد

چه جاى سنبل تاريك رويست * كه سبزه زاب حيوان مىبرآرد

ز سبزه هيچ شيرينى نيايد * نبات از شكّرستان مىبرآرد

نبات آنجا چه وزن آرد و ليكن * زمرّد را ز مرجان مىبرآرد

چه سنجد در چنين موقع زمرّد * كه مُشك از ماه تابان مىبرآرد

كه داند تا به سرسبزى خط او * چه شيرينى ز ديوان مىبرآرد

بيك دم كافر زلفش بمويى * دمار از صد مسلمان مىبرآرد

ز سنگ خاره خون يعنى كه ياقوت * به زخم تير مژگان مىبرآرد

ميان شهر مىگردد چو خورشيد * خروش از چرخ گردان مىبرآرد

دلم از عشق رويش زير بر « 5 » او * نفس دزديده پنهان مىبرآرد

چو مىترسد ز چشم بدنفس را * نهان از خويشتن زان مىبرآرد

( 1 ) - مج : در سحر ( 2 ) - مج : سوز من ( 3 ) - مج : دل من ( 4 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد ( 5 ) - كذا فى الاصل