ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.٢١
ى
اى دو عالم يك فروغ از روى تو
568
جانا بسوخت جان من از آرزوى تو
568
ذره‌اى ناديده گنج روى تو
569
اى مرقع‌پوش در خمار شو
569
اى دل به ميان جان فروشو
570
در كنج اعتكاف دلى بردبار كو
571
ه
ه
دوش درآمد ز درم صبحگاه
572
شب را ز تيغ صبحدم خونست عمدا ريخته
573
صد قلزم سيماب بين بر طارم زر ريخته
574
اى آتش سوداى تو دود از جهان انگيخته
575
اى چشم بد را برقعى بر روى ماه آويخته
576
اى لبت حقهء گهر بسته
577
اى ذره‌اى از نور تو بر عرش اعظم تافته
578
اى ز زلف پرشكن جعد زره‌سان تافته
579
اى روى همچو ماهت يك پرده برگرفته
579
اى دل اندر عشق ، دل در يار ده
580
اگر درديست اندر خم خبر ده
581
وقت صبح آن بنازپرورده
581
ساقيا گر پخته‌اى مى خام ده
581
سرپا برهنگانيم اندر جهان فتاده
582
دوش آمد زلف تاب داده
583
جانا منم ز مستى سر در جهان نهاده
583
اى اشتياق رويت از چشم خواب برده
584
ترسا بچه‌اى ديدم ز نار كمر كرده
585
اى يك كرشمهء تو صد خون حلال كرده
586
اى ز سوداى تو دل شيدا شده
588
اى هر دهان ز ياد لبت پرعسل شده
588
اى درس عشقت هر شبم تا روز تكرار آمده
589
اى ز صفات لبت عقل بجان آمده
590
اى از شراب غفلت مست و خراب مانده
591
در راه تو مردانند از خويش نهان مانده
592
اى جهانى خلق حيران مانده
594
اى پاى دل ز عشق تو در گل بمانده
594
منم از عشق سرگردان بمانده
595
اى زلف تو دام ماه افكنده
596
اى روى تو ز هر سو رويى دگر نموده
596
اى جان ما شرابى از جام تو كشيده
597
اى گرد قمر خطى كشيده
600
چون كشته شدم هزارباره
601
جهان جمله تويى تو در جهان نه
601
اى شكر با لب تو شيرين نه
602
اى راه تو بحر بىكرانه
602
ى
ى
من كيم اندر جهان سرگشته‌اى
603
دوش وقت صبح چون دلداده‌اى
603
ماه را در مشك پنهان كرده‌اى
604
مورچهء قيرفام بر قمر آورده‌اى
604
اى كه ز سوداى عشق بىسر و پا مانده‌اى
605
بوى زلفت در جهان افكنده‌اى
606
بحريست عشق و عقل از او بر كناره‌اى
607
گر كسى يابد درين كو خانه‌اى
608
شعله زد شمع جمال او ز دولت‌خانه‌اى
609
آن را كه نيست در دل از اين سر سكينه‌اى
610
اى صدهزار عاشقت از فرق تا بپاى
612
اى از شكنج زلفت هرجا كه انقلابى
612
درآمد از در دل چون خرابى
613
گر تو نسيمى ز زلف يار نيابى
614
از من بىخبر چه مىطلبى
615
جانا دلم ببردى و جانم بسوختى
616
عشق را گر سرى پديدستى
617
اگر از نسيم زلفت اثرى بجان فرستى
618
جانا دلم ببردى در قعر جان نشستى
620
اى همه راحت روان سرو روان كيستى
620
اى آفتاب از ورق رويت آيتى
620
گر مرد راه عشقى ره پيش بر به مردى
621
درج ياقوت درفشان كردى
622
تا تو ز هستى خود زير و زبر نگردى
622
خطى از غاليه بر غاليه‌دان آوردى
624
با خط سرسبز بيرون آمدى
624
اى لبت ختم كرده دلبندى
625
اى كه با عاشقان نپيوندى
625
گر مرد اين حديثى زنار كفر بندى
626
اى كاش درد عشقت درمان‌پذير بودى
627
گر يار چنين سركش و عيار نبودى
گر از همه عاشقان وفا ديدى
628