ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

159

گفتم كه ز من جان بستان يك شكرم ده * گفتى شكر من بزيان مىنتوان داد

چون نيست دهانم كه شكر زو بدر آيد * كس را بشكر هيچ دهان مىنتوان داد

خود طالع عطّار چه چيزست كه او را * يك بوسه نه پيدا نه نهان مىنتوان داد

159

پير ما بار دگر روى بخمّار نهاد * خط بدين برزد « 1 » و سر بر خط كفّار نهاد

خرقه آتش زد و در حلقه « 2 » دين بر « 3 » سر جمع * خرقهء سوخته در حلقهء زنّار نهاد

در بُن دير مُغان در بر « 4 » مشتى اوباش * سر فروبرد و سر اندر پى اين كار نهاد

دُرد خمّار بنوشيد و دل از دست بداد * مىخوران « 5 » نعره‌زنان روى ببازار نهاد

گفتم اى پير چه بود اين كه تو كردى آخر * گفت كين « 6 » داغ مرا بر دل و جان يار نهاد

من چه كردم « 7 » چو چنين خواست چنين بايد بود « 8 » * گلم « 9 » آنست كه او در ره من خار نهاد

( 1 ) - سل و مه : در زد ( 2 ) - سل : در خانه ( 3 ) - فر : از سر ( 4 ) - سل و مه : بر سر مشتى ( 5 ) - سل : خور و نعره ( 6 ) - سل و مه و فر : اين داغ ( 7 ) - فر : كه چنين ( 8 ) - مه : بايد كرد ( 9 ) - مه : گل من آنست . فر : گل همانست