ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١١٨

157

روى جان ديگر نبيند تا ابد * هر كه او در بند جانان اوفتاد

ذرّه‌اى خورشيد رويش شد پديد * ولوله در جنّ و انسان اوفتاد

جان انس از شوق او آتش گرفت * پس از آنجا در دل جان اوفتاد

كرد تاوان بىرخ او آفتاب * لاجرم در قيد تاوان اوفتاد

هر كه مويى سركشيد از عشق او * بىسر آنجا چون گريبان اوفتاد

هر كجا نقش و نگارى پاى بست * تا ابد در دست رضوان اوفتاد

وانكه را رنگى و بويى راه زد * در حجاب سخت خذلان اوفتاد

چون وصالش دانه‌اى بر دام بست * مرغ دل در دام هجران اوفتاد

بىسر و بُن ديد عاشق راه او * بىسر و بُن در بيابان اوفتاد

راز عشقش عالمى بىمنتهاست * ظن مبر كين كار آسان اوفتاد

تا بكلّى برنخيزى از دو كون * محرم اين راز نتوان اوفتاد

چون رهى بس دور و بس دشوار بود * لاجرم عطّار حيران اوفتاد

157

157

چون لعل توام هزار جان داد * بر لعل تو نيم‌جان توان داد

جان در غم عشق تو ميان بست * دل در غمت از ميان جان داد

جانم كه فلك ز دست او بود * از دست تو تن در امتحان داد

پُر نام تو شد جهان « 1 » و از تو * مىنتواند كسى نشان داد

اى بس كه رخ چو آتش تو * دل سوخته سر « 2 » درين جهان داد « 3 »

پنهان ز رقيب غمزه دوشم * لعل تو بيك شكر زبان « 4 » داد

امروز چو غمزه‌ات بدانست * تاب از « 5 » سر زلف تو « 6 » در آن داد

( 1 ) - سل : شد نشان ( 2 ) - فر : ما را به خيال تو زبان داد ( 3 ) - سل : تن درين جهان ( 4 ) - فر : امان داد ( 5 ) - مج : تاب سر زلف ( 6 ) - سل : زلف خود