ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦

141

در ره ما هر كرا سايهء او پيش اوست * از تف خورشيد عشق تابش و تابى نيافت

گر تو خرابى ز عشق جان تو آباد شد * زانكه كسى گنج عشق جز به خرابى نيافت

تا دل عطّار ديد هستى خود را حجاب * رهزن خود شد مقيم تا كه حجابى نيافت

140

140

هر دل كه ز عشق بىنشان رفت * در پردهء نيستى نهان رفت « 1 »

از هستى خويش پاك بگريز * كين راه بنيستى توان رفت

تا تو نكنى ز خود كرانه « 2 » * كى بتوانى ازين ميان رفت

صد گنج ميان جان كسى يافت * كين باديه از ميان جان رفت

راهى كه بعمرها « 3 » توان رفت * مرد ره او بيك زمان رفت

هان اى دل خفته عمر بگذشت * تا كى خسبى كه كاروان رفت

اى جان و جهان چه مىنشينى * برخيز كه جان شد و جهان رفت

از جملهء نيستان اين راه * آن برد سبق كه بىنشان رفت

چون نيستى از زمين توان برد * كى هست توان بر « 4 » آسمان رفت

محتاج بدانهء زمين بود * مرغى كه ز شاخ لامكان رفت

عطّار چو ذوق نيستى يافت * از هستى خويش بر كران رفت

141

141

دوش جان دزديده از دل راه جانان برگرفت * دل خبر يافت و بتك خاست و دل از جان برگرفت « 5 »

( 1 ) - سل و مه : اين غزل را ندارد ( 2 ) - فر : كنار ( 3 ) - مج : روى تو ( 4 ) - مج : به آسمان ( 5 ) - مه و فر : اين غزل را ندارد