ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٩

م

من پاى همى ز سر نمىدانم

452

بجز غم خوردن عشقت غمى ديگر نمىدانم

452

كجا بودم كجا رفتم كجاام من نمىدانم

454

زلف و رخت از شام و سحر بازندانم

455

من اين دانم كه مويى مىندانم

455

چو خود را پاك دامن مىندانم

456

از عشق در اندرون جانم

457

چون نام تو بر زبان برانم

458

گر در سر عشق رفت جانم

458

از در جان درآى تا جانم

459

ز تو گر يك نظر آيد بجانم

460

از اين دريا كه غرق اوست جانم

461

درين نشيمن خاكى بدين صفت كه منم

462

دست مىندهد كه بىتو دم زنم

463

چون ندارم سر يك موى خبر زانچه منم

463

زهره ندارم كه سلامت كنم

465

دل ز عشقت بىخبر شد چون كنم

466

قصهء عشق تو از بر چون كنم

467

دل ندارم صبر بىدل چون كنم

467

رفت وجودم بعدم چون كنم

468

دل ز دستم رفت و جان هم بىدل‌وجان چون كنم

469

آه گر من ز عشق آه كنم

470

بىرخت در جهان نظر چكنم

471

مىكنم عهد و باز مىشكنم

472

چاره نيست از توام چه چاره كنم

472

هر زمان بىخود هوايى مىكنم

473

اين دل پردرد را چندان كه درمان مىكنم

474

محلم نيست كه خورشيد جمالت بينم

475

چشم از پى آن دارم تا روى تو مىبينم

476

دردا كه ز يك همدم آثار نمىبينم

476

به دريايى درافتادم كه پايانش نمىبينم

477

در درد عشق يكدل بيدار مىنبينم

478

اى برده بزلف كفر و دينم

479

در ره او بىسر و پا مىروم

479

هر شبى وقت سحر در كوى جانان مىروم

480

ما هر چه آن ماست ز ره برگرفته‌ايم

481

ما بعهد حسن تو ترك دل و جان گفته‌ايم

482

باده ناخورده مست آمده‌ايم

483

ما مى از كاس سعادت خورده‌ايم

484

دست در عشقت ز جان افشانده‌ايم

484

ما ز عشقت آتشين دل مانده‌ايم

485

در چه طلسمست كه ما مانده‌ايم

485

ما رند و مقامر و مباحىايم

486

ما درد فروش هر خراباتيم

486

گرچه در عشق تو جان درباختم

487

هر چه همه عمر همىساختم

488

بس كه جان در خاك اين در سوختيم

488

تا به دام عشق او آويختيم

489

تا بعشق تو قدم برداشتيم

490

تا با غم عشق آشنا گشتيم

490

ما ترك مقامات و كرامات گرفتيم

491

ما بار دگر گوشهء خمار گرفتيم

491

هر آن نقشى كه بر صحرا نهاديم

492

تا ما ره عشق تو سپرديم

493

تا دردى درد او چشيديم

494

ما ز خرابات عشق مست الست آمديم

495

چه مقصود ار چه بسيارى دويديم

496

دردا كه در اين باديه بسيار دويديم

497

تا ما سر ننگ و نام داريم

497

ما ننگ وجود روزگاريم

498

ما مرد كليسيا و زناريم

499

چون زلف تاب دهد آن ترك لشكريم

500

ما در غمت به شادى جان بازننگريم

501

من نميرم زانكه بىجان مىزيم

502

اى صدف لعل تو حقهء در يتيم

502

بر هر چه كه دل نهاده باشيم

503

بيا تا رند هر جايى بباشيم

504

ساقيا خيز كه تا رخت بخمار كشيم

504

اكنون كه نشانهء ملاميم

505

بيار آن جام مى تا جان فشانيم

506

ما گبر قديم نامسلمانيم

506

گاه لاف از آشنايى مىزنيم

507

وقت آن آمد كه ما آن ماه را مهمان كنيم

508

ما ره ز قبله سوى خرابات مىكنيم

509

ما چون بىماييم از ما ايمنيم

511

گر مردى خويشتن به‌بينيم

511