ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ١٠١
134
مست از آنم چنين كه در بر خويش * مست در خواب ديده‌ام دوشت
بو كه تعبير خوابم آن باشد * كه « 1 » شوم امشبى هم آغوشت
دل عطّار باده ناخورده * تا قيامت بمانده « 2 » مدهوشت
133
133
تا دل من راه جانان بازيافت * گوهرى در پردهء جان بازيافت
دل كه ره مىجست در وادى عشق * خويش را گم كرد « 3 » ره زان بازيافت
هر كه از دشوارى هستى « 4 » برست * آنچه « 5 » مقصودست آسان بازيافت
يك شبى در تاخت « 6 » دل مست و خراب « 7 » * راه « 8 » آن زلف پريشان بازيافت
چون بتاريكىّ زلفش راه برد « 9 » * زنده گشت و آب حيوان بازيافت
آفتاب هر دو عالم آشكار * زير زلف دوست پنهان بازيافت
آنچه خلق از دامن آفاق جست * او نهان سر در گريبان بازيافت
مىندانم تا ز جان برخورد نيز * آنكه « 10 » روى و « 11 » زلف جانان بازيافت
هر كه زلفش ديد كافر شد به حكم * وانكه رويش ديد ايمان بازيافت
طالب در دست عطّار اين زمان * كز ميان درد درمان بازيافت « 12 »
134
134
تا گل از ابر آب حيوان يافت * گرد خود صدهزار دستان يافت « 13 »
زره ابر گشت پيكان باز * جوشن آب زخم پيكان يافت
گل خندان چو برفكند نقاب * ابر را زار زار گريان يافت
( 1 ) - فر : تا شوم ( 2 ) - مه : بماند ( 3 ) - مج : گم كرده ( 4 ) - مه : و آسان بجست ( 5 ) - مه : هر چه ( 6 ) - مه : دريافت ( 7 ) - مج و فر : مست خراب ( 8 ) - مه : ره بدان . فر : راه از آن ( 9 ) - مه : راه كرد ( 10 ) - مه : هر كه بوى . سل و فر : هر كه ( 11 ) - فر : روى زلف ( 12 ) - نو : نيز اين غزل را دارد ( 13 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد مم : دارد