ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٨

م

تو بلندى عظيم و من پستم

390

درآمد دوش ترك نيم‌مستم

390

ساقيا توبه شكستم جرعه‌اى مى ده بدستم

391

دى در صف اوباش زمانى بنشستم

392

مرا قلاش مىخوانند هستم

393

از مى عشق تو چنان مستم

393

عزم عشق دلستانى داشتم

394

دوش چشم خود ز خون درياى گوهر يافتم

395

آنچه من در عشق جانان يافتم

397

ساختم با درد چندانى كه درمان يافتم

398

دوش چون گردون كنار خويش پرخون يافتم

398

دوش درون صومعه دير مغانه يافتم

400

دوش دل را در بلايى يافتم

401

يك غمت را هزار جان گفتم

402

درياب كه رخت برنهادم

403

بر درد تو دل از آن نهادم

404

اى عشق تو پيشواى دردم

404

منم آن گبر ديرينه كه بت‌خانه بنا كردم

405

تا روى تو قبلهء نظر كردم

406

هر شبى عشقت جگر مىسوزدم

406

دوش بر درگاه عزت كوس سلطانى زدم

407

گم شدم در خود نمىدانم كجا پيدا شدم

407

در سفر عشق چنان گم شدم

408

اى عشق بىنشان ز تو من بىنشان شدم

409

تا ز سر عشق سرگردان شدم

410

تا جمال تو بديدم مست و مدهوش آمدم

411

دوش از وثاق دلبرى سرمست بيرون آمدم

411

رفتم به زير پرده و بيرون نيامدم

412

تو ميدانى كه در كار تو چون مضطر فروماندم

413

تا بر رخ تو نظر فكندم

414

تا عشق ترا بجان ربودم

414

تا عشق تو سوخت همچو عودم

415

سواد خط تو چون نافع نظر ديدم

415

عشق بالاى كفر و دين ديدم

416

دريغا كانچه جستم آن نديدم

417

تا چشم باز كردم نور رخ تو ديدم

419

آن در كه بسته بايد تا چند باز دارم

419

من با تو هزار كار دارم

421

ازين كارى كه من دارم نه جان دارم نه تن دارم

422

تا عشق تو در ميان جان دارم

423

مسلمانان من آن گبرم كه دين را خوار مىدارم

424

جانا مرا چه سوزى چون بال‌وپر ندارم

424

دل رفت و ز جان خبر ندارم

425

فرياد كز غم تو فريادرس ندارم

426

سر مويى سر عالم ندارم

427

بىتو زمانى سر زمانه ندارم

428

چه سازم كه سوى تو راهى ندارم

428

اگر عشقت بجاى جان ندارم

429

تا نرگست بدشته چون شمع كشتزارم

429

نظرى به كار من كن كه ز دست رفت كارم

430

اگر برشمارم غم بىشمارم

431

بىتو نيست آرامم كز جهان ترا دارم

432

پشتاپشتست با تو كارم

433

چون من ز همه عالم ترسا بچه‌اى دارم

433

ترسا بچه‌اى كشيد در كارم

435

ترك قلندر من دوش درآمد از درم

435

گنج دزديده ز جايى پى برم

436

خبرت هست كه خون شد جگرم

437

گر بوى يك شكن ز سر زلف دلبرم

437

گر از ميان آتش دل دم برآورم

439

تير عشقت بر دل و جان مىخورم

440

روزى كه عتاب يار درگيرم

440

زير بار ستمت مىميرم

441

كار چو از دست من برفت چه سازم

442

با اين دل بىخبر چه سازم

443

از بس كه چو شمع از غم تو زار بسوزم

443

بىلبت از آب حيوان مىبسم

444

هرگاه كه مست آن لقا باشم

445

دامن دل از تو در خون مىكشم

446

دل و جانم ببرد جان و دلم

446

اى عشق تو قبلهء قبولم

447

كجايى ساقيا مى ده مدامم

447

خويش را چند ز انديشه به سر گردانم

448

اى جان و جهان رويت پيدا نكنى دانم

449

هرگز دل پرخون را خرم نكنى دانم

450

درد دل را دوا نمىدانم

451