ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٩١

121

ور مرا بىتو پرّ و بالى هست * آن پروبال جز وبالم نيست

تا جگرگوشهء خودت خواندم * گر جگر مىخورم حلالم نيست

شرح درد تو چون دهد عطّار * زانكه ياراى « 1 » اين مقالم نيست

120

120

آفتاب رخ تو پنهان نيست * ليك هر ديده محرم آن نيست « 2 »

هر كه در عشق « 3 » ذرّه ذرّه نشد * پيش خورشيد پاىكوبان نيست

ذره مىشو هواى جانان را * كه به جانان رسيدن آسان نيست

مرد جانان نه اى مكن دعوى « 4 » * زانكه نامرد مرد جانان نيست

شادى وصل تو كسى يابد « 5 » * كه درين واديش غم جان نيست

تا كه دردى نيايدت پيدا « 6 » * هر چه ديگر كنى تو درمان نيست

سر درين راه باز و پا در نه « 7 » * زانكه ره را اميد پايان نيست

تن بزن « 8 » چند گويى اى عطار * هر كسى مرد اين بيابان نيست

121

121

سرو چون قدّ خرامان تو نيست * لعل چون پستهء خندان تو نيست « 9 »

نيست يك كس كه بلب آمده جان * ز آرزوى لب و دندان تو نيست

هيچ جمعيّت اگر يافت كسى * از جز آن زلف پريشان تو نيست

مرده آن دل كه به صد جان نه بيك * زندهء چشمهء حيوان تو نيست

غرقه باد آنكه به صد سوختگى * تشنهء چاه زنخدان تو نيست

به ز جان عاشق ديدار ترا * سپر ناوك مژگان تو نيست

( 1 ) - مج : يارى اين ( 2 ) - سل و مه : اين غزل را ندارد ( 3 ) - فر : در راه عشق ذره ( 4 ) - مج : مرد جانان شو و مكن اى مرد ( 5 ) - فر : شاد با وصل او كسى گردد ( 6 ) - فر : تا ترا درد نايدت پيدا ( 7 ) - مج : سر بر نه ( 8 ) - فر : بيش ازين چند ( 9 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد