ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٧

م

اى روى تو شمع پردهء راز

337

اى شيوهء تو كرشمه و ناز

338

ذره‌اى دوستى آن دمساز

339

جانا ز مشك زلف دلم چون جگر مسوز

339

عمر رفت و تو منى دارى هنوز

340

س

س

چند جويى در جهان يارى ز كس

341

آفتاب عاشقان روى تو بس

342

در عشق روى او ز حدوث و قدم مپرس

342

ش

ش

دوش آمد و گفت از آن ما باش

343

اى دل اگر عاشقى در پى دلدار باش

344

غيرت آمد بر دلم زد دور باش

345

گر مرد رهى ز رهروان باش

346

در عشق تو من توام تو من باش

347

منم اندر قلندرى شده فاش

348

دستم نرسد بزلف چون شستش

349

بيچاره دلم كه نرگس مستش

349

اگر دلم ببرد يار دلبرى رسدش

350

آنكه سر دارد كلاهت نرسدش

351

عشق آن باشد كه غايت نبودش

352

عاشقى نه دل نه دين مىبايدش

353

چو در بسته‌ست درج ناپديدش

354

بنمود رخ از پرده دل گشت گرفتارش

354

اى پير مناجاتى رختت بقلندر كش

355

دركش سر زلف دلستانش

356

هر مرد كه نيست امتحانش

357

اى ز عشقت اين دل ديوانه خوش

358

مىشد سر زلف در زمين كش

358

آخر اى صوفى مرقع‌پوش

359

ترسا بچهء شكرلبم دوش

360

مست شدم تا بخرابات دوش

361

دلى كامد ز عشق دوست در جوش

361

اى دل ز جفاى يارمنديش

362

دلا در سر عشق از سر مينديش

362

هر كه هست اندر پى به بود خويش

363

اى از همه بيش و از همه پيش

364

هر روز كه جلوه مىكند رويش

365

غ

غ

ز دست رقت مرا بىتو روزگار دريغ

365

ق

ق

اى لب تو نگين خاتم عشق

366

خاصگان محرم سلطان عشق

367

هر كه دايم نيست ناپرواى عشق

367

عقل كجا پى برد شيوهء سوداى عشق

368

گ

گ

اى عشق تو با وجود هم‌تنگ

369

ل

ل

اى عقل گرفته از رخت فال

370

صورت نبندد اى صنم بىزلف تو آرام دل

371

زهى در كوى عشقت مسكن دل

372

اى زلف تو شبى خوش وانگه بروز حاصل

373

دوش زنگى دلم آن ترك چگل

373

م

م

عشق جانى داد و بستد و السلام

374

صبح رخ از پرده نمود اى غلام

375

گشت جهان همچو نگار اى غلام

375

خورد بر شب صبحدم شام اى غلام

376

صبح برافراخت علم اى غلام

377

صبح برانداخت نقاب اى غلام

378

عاشق لعل شكربار توام

378

شيفتهء حلقهء گوش توام

379

خط مكش در وفا كزان توام

380

فتنهء زلف دلرباى توام

380

در خطت تا دل بجان دربسته‌ام

381

تا ديده‌ام رخ تو كم جان گرفته‌ام

381

از مى عشق تو مست افتاده‌ام

383

كار بر خود سخت مشكل كرده‌ام

383

من شراب از ساغر جان خورده‌ام

384

بىدلى و بىقرارى مانده‌ام

385

بيشتر عمر چنان بوده‌ام

386

روى تو در حسن چنان ديده‌ام

386

از بس كه روز و شب غم بر غم كشيده‌ام

387

اى برده به آب روى آبم

388

نه ز وصل تو نشان مىيابم

388

از عشق تو من بدير بنشستم

389