ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٧٢
98
چو عقلم مات شد بر « 1 » نطع عشقش * چه بازم چون نه بازىّ و نه خانه‌ست « 2 »
دل بيمار را در « 3 » عشق آن بت * شفا از نعره‌هاى عاشقانه‌ست
درآمد دوش و گفت اى غرّهء خود * دلت غمگين و نفست شادمانه‌ست
ببوى دانه مرغت مانده « 4 » در دام * چه مرغى آنكه عرشش آشيانه‌ست
به دو گفتند « 5 » چون در دام ماندى * بخور دانه كه غم خوردن فسانه‌ست
بزارى مرغ گفتا اى عزيزان * به دام اندر كرا پرواى دانه‌ست
كز آنگاهى « 6 » كه خورد آن دانه آدم * به دام افتاده « 7 » سر بر آستانست
عزيزا كار تو بس مشكل افتاد * چه گويم چون زبانم پرزبانه‌ست « 8 »
ببين كايينه كونين عالم « 9 » * جمال بىنشانى را نشانه‌ست
نگاهى مىكند در آينه يار « 10 » * كه او « 11 » خود عاشق خود جاودانه‌ست
( 1 ) - مج : در نطع ( 2 ) - فر : نه بازى ز جانست ( 3 ) - مج : از عشق ( 4 ) - سل : ماند فر : پاى در دام ( 5 ) - سل : به دو گفتم ( 6 ) - سل : از آن وقتى ( 7 ) - فر : به دام افتاد ( 8 ) - مج : زبانم پرزيانست . سل : زبانم بىزبانست ( 9 ) - مج و سل : كونين كلى ( 10 ) - مج و فر : آينه باز ( 11 ) - سل : از خود