ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٤

د

زين درد كسى خبر ندارد

145

دلى كز عشق جانان جان ندارد

145

اگر درمان كنم امكان ندارد

146

بار دگر پير ما رخت بخمار برد

146

آتش عشق آب‌كارم برد

147

عشق تو به سينه تاختن برد

147

نام وصلش به زبان نتوان برد

148

درد من از عشق تو درمان نبرد

149

هر چه نشان كنى تويى راه نشان نمىبرد

150

دم عيسيست كه با باد سحر مىگذرد

150

از كمان ابروش چون تير مژگان بگذرد

151

هر دل كه وصال تو طلب كرد

152

چون شراب عشق در دل كار كرد

153

بس نظر تيز كه تقدير كرد

154

تا دوست بر دلم در عالم فراز كرد

154

عشق تو مست جاودانم كرد

155

دست با تو در كمر خواهيم كرد

156

پشت بر روى جهان خواهيم كرد

157

ترسا بچه‌اى ناگه قصد دل و جانم كرد

158

زلف تو مرا بند دل و غارت جان كرد

159

هر كرا عشق تو سرگردان كرد

160

عزم خرابات بىفنا نتوان كرد

161

روى در زير زلف پنهان كرد

161

بىلعل لبت وصف شكر مىنتوان كرد

162

چون باد صبا سوى چمن تاختن آورد

164

خطت خورشيد را در دامن آورد

165

زين دم عيسى كه هر ساعت سحر مىآورد

166

چو طوطى خط او پر برآورد

167

لوح چو سيمت خطى چو قير برآورد

167

چو جان و دل ز مى عشق دوش جوش برآورد

168

دل دست بكافرى برآورد

169

خطى سبز از زنخدان مىبرآورد

170

زنده عشق تو آب زندگانى كى خورد

170

درد من هيچ دوا نپذيرد

171

چون زلف بىقرارش بر رخ قرار گيرد

172

چو بخنده لب گشائى دو جهان شكر بگيرد

173

چون پرده ز روى ماه برگيرد

174

چو قفل لعل بر درج گهر زد

174

دست در دامن جان خواهم زد

175

عشق آمد و آتشى بدل در زد

176

دل به سوداى تو جان دربازد

177

ترسا بچهء مستم گر پرده براندازد

177

گر از گرهء زلفت جانم كمرى سازد

179

گر آه كنم زبان بسوزد

180

مرا سوداى تو جان مىبسوزد

180

اگر ز پيش جمالت نقاب برخيزد

181

گرچه ز تو هر روزم صد فتنه دگر خيزد

181

هر روز غم عشقت بر ما حشر انگيزد

182

دل براى تو ز جان برخيزد

183

اگر ز زلف توام حلقه‌اى به گوش رسد

183

بوى زلف يار آمد يارم اينك مىرسد

184

هم بلاى تو بجان بىقراران مىرسد

185

جان در مقام عشق به جانان نمىرسد

187

در صفت عشق تو شرح و بيان نمىرسد

189

از سر زلف دلكشت بوى بما نمىرسد

189

مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد

190

ذوق وصلت به هيچ جان نرسد

191

شكن زلف چو ز نار بتم پيدا شد

192

اى به خود زنده مرده بايد باشد

193

پير ما وقت سحر بيدار شد

193

قصهء عشق تو چون بسيار شد

195

يك شرر از عين عشق دوش پديدار شد

196

در راه تو هر كه راهبر شد

197

چو خورشيد جمالت جلوه‌گر شد

198

برقع از خورشيد رويش دور شد

199

بار دگر پير ما مفلس و قلاش شد

200

بيچاره دلم در سر آن زلف بخم شد

201

چون عشق تو داعى عدم شد

202

گر در صف دين‌داران دين‌دار نخواهم شد

202

هر كه در باديهء عشق تو سرگردان شد

203

هر كه در راه حقيقت از حقيقت بىنشان شد

204

جهان از باد نوروزى جوان شد

205

در راه عشق هر دل كو خصم خويشتن شد

206

تا نور او ديدم دو كون از چشم من افتاده شد

207

پير ما از صومعه بگريخت در ميخانه شد

209

تا دل لايعقلم ديوانه شد

210