ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٤٤
60
هنوز از طعنه‌هاى دشمنانم * دو چشم خونفشان گوهرنگارست
هنوز از زخمهاى دوستانم * دل پردردم از غم پاره‌پارست
60
60
ره عشّاق راهى بىكنارست * ازين ره « 1 » دور اگر جانت بكارست « 2 »
و گر « 3 » سيرى ز جان درباز جان را * كه يك « 4 » جان را عوض آنجا هزارست
تو « 5 » هر وقتى كه جانى « 6 » برفشانى * هزاران جان نو بر تو نثارست
و گر « 7 » در يك‌قدم صد جان دهندت * نثارش كن كه جانها بىشمارست
چه خواهى كرد خود را نيم‌جانى * چو دايم زندگى تو بيارست
كسى كز جان بود زنده درين راه * ز جرم خود هميشه شرمسارست
درآمد دوش « 8 » در دل عشق جانان * خطابم كرد كامشب روز بارست
كنون بىخود « 9 » بيا تا بار يا بى * كه شاخ وصل بىباران ببارست
چو شد فانى دلت در راه « 10 » معشوق * قرار عشق جانان بىقرارست
ترا اوّل قدم در وادى عشق * بزارى كشتنست « 11 » آنگاه دارست « 12 »
وزان « 13 » پس سوختن تا هم « 14 » بوينى * كه نور عاشقان در مغز نارست
چو خاكستر شوى و ذرّه گردى * برقص آيى كه خورشيد آشكارست
ترا از كشتن و وز سوختن هم * چه غم چون آفتابت غم‌گسارست
كسى سازد رسن از نور خورشيد « 15 » * كه اندر هستى خود ذرّه « 16 » وارست
كسى كو در وجود خويش « 17 » ماندست * مده پندش كه بندش استوارست
( 1 ) - سل : در ( 2 ) - مه : اين غزل را ندارد ( 3 ) - سل : اگر ( 4 ) - فر : يكى ( 5 ) - فر : بهر ( 6 ) - سل : يك جان ( 7 ) - مج : اگر در هر ( 8 ) - سل : از دل ( 9 ) - مج و سل : ز يار خود ( 10 ) - سل : وادى عشق . فر : اندر ره عشق ( 11 ) - مج : كشتن و آنگاه ( 12 ) - اين بيت در سل : نيست ( 13 ) - سل : وز آنگه ( 14 ) - مج : تا تو به بينى ( 15 ) - مج : كسى برسازد از انوار خورشيد ( 16 ) - فر : رهوار ( 17 ) - سل : وجود خود بماندست . فر : وجود خويشتن ماند .