ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٣

د

در ره عشاق نام و ننگ نيست

طمع وصل تو مجالم نيست

آفتاب رخ تو پنهان نيست

سرو چون قد خرامان تو نيست

هر دلى كز عشق تو آگاه نيست

كيست كه از عشق تو پردهء او پاره نيست

در ده خبرست اين كه ز مه ده خبرى نيست

عشق جز بخشش خدايى نيست

آيينهء تو سياه‌رويست

زهى زيبا جمالى اين چه رويست

هر ديده كه بر تو يك نظر داشت

تاب روى تو آفتاب نداشت

درد دل من از حد و اندازه درگذشت

در عشق تو عقل سرنگون گشت

اى دلم مست چشمهء نوشت

100

تا دل من راه جانان بازيافت

101

تا گل از ابر آب حيوان يافت

101

تا دل ز كمال تو نشان يافت

102

دل كمال از لعل ميگون تو يافت

103

پيشگاه عشق را پيشان كه يافت

103

خاك كويت هر دو عالم در نيافت

104

بس كه دل تشنه سوخت وز لبت آبى نيافت

105

هر دل كه ز عشق بىنشان رفت

106

دوش جان دزديده از دل راه جانان برگرفت

106

آتش سوداى تو عالم جان درگرفت

107

گر نبودى در جهان امكان گفت

108

اى زلف تو دام و دانه خالت

109

اى آفتاب طفلى در سايهء جمالت

110

اى بىنشان محض نشان از كه جويمت

110

اى چو چشم سوزن عيسى دهانت

111

اى مشك خطا خط سياهت

112

اى آفتاب سركش يك‌ذره خاك پايت

112

اى پرتو وجودت در عقل بىنهايت

113

ح

رطل گران ده صبوح زانكه رسيدست صبح

114

صبح دم زد ساقيا هين الصبوح

115

د

كشتى عمر ما كنار افتاد

115

عكس روى تو بر نگين افتاد

116

گر هندوى زلفت ز درازى بره افتاد

117

چون نظر بر روى جانان اوفتاد

117

چون لعل توام هزار جان داد

118

شرح لب لعلت به زبان مىنتوان داد

119

پير ما بار دگر روى بخمار نهاد

120

عشق تو پرده صدهزار نهاد

121

هر چه دارم در ميان خواهم نهاد

122

دلم قوت كار مىبرنتابد

122

دلم در عشق تو جان بر نتابد

123

دل ز هواى تو يك زمان نشكيبد

124

هر آن دردى كه دلدارم فرستد

124

هر شب دل پرخونم بر خاك درت افتد

125

گر پرده ز خورشيد جمال تو برافتد

126

نه بكويم گذرت مىافتد

127

در زير بار عشقت هر توسنى چه سنجد

128

مرا با عشق تو جان در نگنجد

129

حديث عشق در دفتر نگنجد

130

جانا حديث حسنت در داستان نگنجد

130

جانا شعاع رويت در جسم و جان نگنجد

131

اسرار تو در زبان نمىگنجد

132

تا زلف تو همچو مار مىپيچد

133

هر دل كه ز خويشتن فنا گردد

133

بودى كه ز خود نبود گردد

134

گر نكوييت بيشتر گردد

135

دلى كز عشق او ديوانه گردد

136

اگر دردت دواى جان نگردد

136

قد تو بآزادى بر سرو چمن خندد

137

عاشق تو جان مختصر كه پسندد

138

خطش مشك از زنخدان مىبرآرد

139

خطى كان سروبالا مىدرآرد

140

صبح بر شب شتاب مىآرد

140

دل درد تو يادگار دارد

141

سر زلف تو بوى گلزار دارد

141

فرورفتم به دريايى كه نه پاى و نه سر دارد

142

هر كه بر روى او نظر دارد

143

لب تو مردمى ديده دارد

144

بر در حق هر كه كار و بار ندارد

144