ديوان عطار ( فارسى ) — الصفحة ٢٩

41

ز درد اين سخن « 1 » پيران ره را * محاسنها به خون دل خضابست

جوانمردان دين « 2 » را زين مصيبت * جگرها تشنه « 3 » و دلها كبابست

ز شرح اين سخن وز خجلت « 4 » خويش * دل عطّار در صد اضطرابست « 5 »

41

41

چون باصل اصل در پيوسته بىتو جان تست * پس تويى بىتو كه از تو آن تويى پنهان تست « 6 »

اين تويى جزوى بنفس و آن تويى كلّى بدل * ليك تو نه اين نه آنى بلكه هر دو آن تست

تو درين « 7 » و تو در آن تو كى رسى هرگز به تو * زانكه اصل تو برون « 8 » از نفس تست و جان تست

بود تو اينجا حجاب افتاد و نابودت حجاب * بود و نابودت چه خواهى كرد چون نقصان تست

چون ز نابود و ز بود خويش بگذشتى تمام * مىندانم تا بجز تو كيست كو « 9 » سلطان تست

هر چه هست و بود و خواهد بود هر سه ذرّهء است « 10 » * ذرّه را منگر « 11 » چو خورشيدست كو پيشان تست

تو مبين و تو مدان ، گرديد « 12 » و دانش بايدت * كانچه تو بينى و تو دانى همه زندان تست

( 1 ) - سل و مه : همه پيران ( 2 ) - فر : ره را ( 3 ) - سل : خسته ( 4 ) - فر : در خجلت ( 5 ) - مم : نيز دارد ( 6 ) - اين غزل در مج و سل نيست . مم : دارد ( 7 ) - فر : در اين توئى ( 8 ) - فر : برون نفس مم : جسم ( 9 ) - فر : كان ( 10 ) - فر : هر چه بود و هست و خواهد بود جمله ذره‌ايست ( 11 ) - فر : ذره بفكن تا چه ( 12 ) - فر : گر دين