رساله افيونيه ( فارسى ) — الصفحة ١٨٢

واژگان دشوار

عاج : استخوان فيل . ( تكملة الاصناف ، ح 2 ، ص 449 )

عاجل : سريع ، بىدرنگ . ( آنندراج )

عبّاد : جمع عابد ، پرهيزگاران . ( آنندراج )

عد نمودن : شمردن . ( آنندراج )

عذب : گوارا . ( منتهى الارب )

عروض : جمع عرض ، آنچه لاحق گردد مردم را از بيمارى و جر آن . ( لغت نامهء دهخدا )

عزب : مرد بىزن . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 446 )

عصر : به معنى فشار دادن و با دست خود فشردن است . ( آنندراج )

عطلت : بيكارى . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 485 )

عفن : گنديده و بدبوى . ( آنندراج )

عود كردن : بازگشتن . ( آنندراج )

غائله : شر . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 500 )

غاير : عميق ، ژرف . ( آنندراج )

غبا : يك روز در ميان روزى آمدن و روزى نه . ( لغت نامهء دهخدا )

غش : مادّه‌اى كه به تقلّب و خيانت يا به صورت ديگر داخل مادّه‌اى مطلوب و نفيس و گرانبها كرده باشند . ( آنندراج )

غضبان : خشمگين . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 499 )

غليان : جوشيدن . ( لغت نامهء دهخدا )

غوص : فرو رفتن ، شنا . ( آنندراج )

فاتر : نه گرم و نه سرد . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 508 )

فتور : نيم گرم شدن ، سستى . ( منتهى الارب )

فتيله : به فارسى شافه نامند . جهت تليين طبع و جذب مواد از اعالى بدن مستعمل است .

( تحفه حكيم مومن )

فجّه : خام ، نارس . ( لغت نامهء دهخدا )

فربه : چاق . ( لغت نامهء دهخدا )

فريقين : تثنيهء فريق ، دو گروه ، دو فريق . ( لغت نامهء دهخدا )

فضلات : مواد زائد . ( لغت نامهء دهخدا )

قرابادين : علم به ماهيّت و خواصّ ادويهء مركبه .