زندگينامه عطار نيشابورى ( فارسى ) — الصفحة ٨٧

مقام عطار

گفت كودك گريه‌ام ز آنست زار * كه مرا مادر در آن شهر و ديار

از توم تهديد كردى هر زمان * بينمت در دست محمود ارسلان

پس پدر مر مادرم را در جواب * جنگ كردى كين چه خشمست و عذاب

مىنيابى هيچ نفرينى دگر * زين چنين نفرين مهلك سهل‌تر

سخت بىرحمى و بس سنگين‌دلى * كه به صد شمشير او را قاتلى

من ز گفت هر دو حيران گشتمى * در دل افتادى مرا بيم و غمى

تا چه دوزخ‌خوست محمود اى عجب * كه مثل گشتست در ويل و كرب

من همىلرزيد مى از بيم تو * غافل از اكرام و از تعظيم تو

مادرم كو تا ببيند اين زمان * مر مرا بر تخت اى شاه جهان

اصل اين حكايت كه عطار در مصيبت‌نامه آورده بدين گونه است :

لشكر محمود نيرو يافتند * در ظفر يك طفل هندو يافتند

طرفه شكلى داشت آن طفل سياه * از ملاحت فتنهء او شد سپاه

آخرش بردند پيش شهريار * عاشق او گشت شاه نامدار

همچو آتش گرم شد در كار او * يك‌نفس نشكيفت از ديدار او

هر زمان شاخ نو از بختش نشاند * لاجرم با خويش بر تختش نشاند

در و گوهر ريخت در پيشش بسى * وعدهء خوش داد از خويشش بسى

طفل هندو در ميان عز و ناز * كرد چون ابر بهارى گريه ساز

شاه گفتش از چه مىگريى برم * گفت از آن گريم كه گهگه مادرم

كردى از محمودم از صد گونه بيم * گفتى او بدهد سزاى تو مقيم

زان همىگريم كه چندين گاه من * بودم از محمود نى آگاه من

مادرم كو تا براندازد نظر * پيش شه بيند مرا بر تخت زر

اى دريغا بىخبر بودم بسى * زنده بىمحمود چون ماند كسى

فتح اللّه خان شيبانى شاعر بزرگ قرن گذشته 1274 قمرى قبر عطار را زيارت