زندگينامه عطار نيشابورى ( فارسى ) — الصفحة ٦٨

سوانح زندگى

اگر ما يك سخن گوئيم صدسال * سخن دوشيزه ماند هم بدين حال

ز ما چندان كه گوئى ذكر ماند * و ليكن اصل معنى بكر ماند

خردمندا بيا بارى سخن بين * كه گفتت كان سخنهاى كهن بين

هر آنچ آن كهنه مىگردد قديدست * كه لذات از جهان قسم جديدست

چو من تا روز عالم باز بودست * نمىدانم سخن‌پرداز بودست

سخن را طبع عيسى فكر بايد * چو مريم گر بزايد بكر بايد

ز تحسين در گذشت است اين سخنها * كه شورى دارد اين شيرين سخنها

كسى را كارزوى اين ضعيف است * نمودار منش شعر لطيف است

ز شعر خود نمودارش نمودم * ز هر در در اسرارش نمودم

اگر تو اهل رازى چشم كن باز * به غواصى برون گير از سخن راز

بساط مفلسى گسترده‌ام من * بسى ديوانگىها كرده‌ام من

كجا اهل دلى در گوشه‌اى فرد * كه بنشيند دمى با ما در اين درد

تو اى عطار چند آخر از اين گفت * كسى آن گفت را نبود از اين گفت

چنان خواهم كه همچون خاك گردى * مگر در شيب پائى پاك گردى

چو خاك راه خواهى شد از اين پس * چو خاك راه شو در پاى هر خس

فروتن شو خموشى گير پيشه * در اين هر دو صبورى كن هميشه

ترا مى صبر بايد كرد حاصل * كه گفت الصبر ايا ما قلائل

صبورى كن ز حق‌انديش پيوست * كه با حق باشى و با خويش پيوست

گرت بايد به هر دم تازه جانى * فرومگذار ياد او زمانى

همى هر دم زدن در بيم و اميد * به حق سرمايهء ملكى است جاويد

چو هر دم مىتوانى يافت نورى * چرا دايم نباشى در حضورى

گر از صد چيز مىيابى شرف تو * چه بهتر گر حضور آرى به كف تو