زندگينامه عطار نيشابورى ( فارسى ) — الصفحة ٦١

سوانح زندگى

و به همين جهت است كه لقب عطار دربارهء بزرگان علماى اسلام چه در ايران و چه خارج از ايران بسيار ديده مىشود . از آن جمله همين فريد الدين ابو حامد محمد بن ابو بكر ابراهيم بن اسحاق نيشابورى ما است . خود در اسرارنامه مىفرمايد :

به شهر ما به خيلى گشت بيمار * كه نقدش بود پنجه بدره دينار

ز من آزاد مردى كرد درخواست * كه او را كرد بايد شربتى راست

مرا نزد بخيل آورد آن مرد * يكى صدساله را ديدم در آن درد

ز بيمارى و درد آز خفته * چو بىهوشى به بستر بازخفته

دلش با مرگ نزديكى گرفته * همه سوئيش تاريكى گرفته

فتاده بر رخش عكس بخيلى * رخش از ناخورائى كرده نيلى

گلابش يافتم يك شيشه در بر * به گل بگرفته محكم شيشه را سر

يكى را گفتم آن گل درفكن زود * گلاب از شيشه بر بيمار زن زود

بزد از بيم بانگى مرد بيمار * كه آن گل برمكن از شيشه زنهار

كه گر آن شيشه را گل بركنى تو * بتر زان كز تنم دل بركنى تو

چو زين بوى خوشم دل هست ناخوش * مزن از آب گل در جانم آتش

بگفت اين و ازين عالم برون شد * نمىدانم دگر تا حال چون شد

چو آن بيچاره را دل پاك كردند * ببردند و به زير خاك كردند

بياوردند از آن پس شيشه در پيش * گلى كردند از آن گل خاك درويش

نيز در مثنوى خسرونامه جائى كه از سبب نظم كتاب و از دوستى كه او را بدين كار واداشته است سخن مىراند مىگويد :

به من گفت اى به معنى عالم افروز * چنين مشغول طب گشتى شب و روز

طب از بهر تن هر ناتوانست * و ليكن شعر و حكمت قوت جانست

سه سالست اين زمان تا لب ببستى * به زهد خشك در كنجى نشستى

اگرچه طب به قانونست اما * اشاراتست در شعر معما