زندگينامه عطار نيشابورى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٦

عطار ديگرى كه در قرن نهم بوده

مرا گفتا كه اى عطار مانده * ز سر عشق برخوردار مانده

بسى گفتى ز ما اينجا حقيقت * سپردى نزد ما راه شريعت

بسى اينجا رياضت يافتستى * كه تا عين سعادت يافتستى

بسى كردى تو تحصيل معانى * كه تا داديمت اين صاحبقرانى

كنون از عشق برخوردار مىباش * كه كردى سر ما اين جايگه فاش

ترا خواهند كشتن آخر كار * كه كردى فاش اينجا گاه اسرار

كسى كو راز ما گويد حقيقت * بنگذاريم او را در طبيعت

حقيقت گفت مقصود آن خود ديد * درين جا گه جفاى نيك و بد ديد

تو آن گفتى كه آن منصور گفته است * كه ديگر چون تو اين مشهور گفته است

هر آن كو كرد گستاخى در اين راز * بنگذاريم او را در جهان باز

كنون اين گفتهء عطار بنيوش * مشو يك‌ذره از اسرار خاموش

در همين باب در لسان الغيب چنين گويد :

من لسان ذات پاك احمدم * بندهء مقبول ذات اوحدم

از لسان مرتضى گويم سخن * چون شدم زو كشف سر من لدن

لاف معنى و يقين سر دوست * مىزند عطار اين ميدان و گوست

اين كتاب مصطفى و مرتضى است * وندرو آيات و نعت مصطفى است

من نيم گويندهء گفتار او * او بگويد در لسان عطار گو

او بود در نطق گويايى من * او بود در عين بينايى من

تو بيا عطار را منكر مشو * راه عقبى خواهى اين راه را برو

رو به راه احمد مختار كن * حب فرزندانش با خود يار كن

دستگير تست حب آل او * قرعهء بخت تو دارد فال او

نيست راهى بهتر از راه نبى * ليك بايد رفت آن را چون على

تا شوى واقف ز سر كاف و نون * اهل معنى را تو باشى رهنمون