زندگينامه عطار نيشابورى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٨

عطار ديگرى كه در قرن نهم بوده

همچو نى بگداخته اعضاى من * رفته بود از كار سر تا پاى من

مادر از جانم طمع ببريده بود * در چنان حالم پدر هم ديده بود

جان خويشان جمله در درد و محن * ساختندى از براى من كفن

ناگهم ضعف غريبى در ربود * مادرم زان جامه پاره كرده بود

چون ز خود رفتم بزاريدم بسى * ديدم آخر خوش ببالينم كسى

گفت اى كودك نترسى زانكه من * همچو جان باشم ترا اندر بدن

مىكنم درد ترا اينك دوا * تو بگويى در جهان اسرار ما

من ترا حالى ببخشم از كرم * تا شوى در پيش دانا محترم

در جهان گفت تو گردد همچو در * بحر و برگردد از آن در جمله پر

بعد از آن ماليد دست خود به من * ز آن يداللّه خوانمش در انجمن

اندر آن حالت مرا اميد آن * تا شود آن شه به من اسمش عيان

گفت اى عطار خواهى نام من * گويمت تا تو بنوشى جام من

نام تو عطار و نام من عليست * هر كه دارد حب مى در جان و ليست

هستم اندر قرب حق از واصلان * خود مرا ميدان تو شاه مقبلان

اين بگفت و شد روان آن شاه زود * سوختم بر آتش عشقش چو عود

شد عرق بر من روان چون آب جوى * گشت پيدا در تن من رنگ و بوى

قرب صد سالست و كسرى زين سخن * كو نشسته در ميان جان من

چون مرا عطار خواند آن شاه جان * من شدم عطار در ملك جهان

من نيم گويندهء گفتار او * او بگويد در جهان عطار گو

خود مرا جانى ز جانان آمده * پيش من شاه و سليمان آمده

من ز راه مرگ رخ برتافتم * از دم عيسى دمى جان يافتم

خود مرا شاه ولايت پيش خواند * در مكان و آستان خويش خواند

در همين زمينه در لسان الغيب گويد :