زندگينامه عطار نيشابورى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

آثار عطار

مرا گر بود انسى در زمانه * بمادر بود و او رفت از ميانه

اگرچه رابعه صد تهمتن بود * و ليكن شايبه اين نيك زن بود

چنان پشتم قوى داشت آن ضعيفه * كه ملك شرع را روى خليفه

اگرچه عنكبوتى ناتوان بود * و ليكن بر سر ما سايبان بود

نه چندانست در جانم غم او * كه بتوان داد شرح ماتم او

بيا تا آه از آن غم بربياريم * غمش در دل كشيم و دم بياريم

چو محرم نيست اين غم با كه گويم * غمى كز مرگ او آمد برويم

نبود آن زن كه مردى معنوى بود * سحرگاهان دعاى او قوى بود

عجب آه سحرگاهيش بودى * زهر آهى به حق راهيش بودى

20 ) خياطنامه مثنوى كوچكى است شامل نزديك دو هزار بيت كه بيت اول آن اين است :

بنام آنكه هستى زو نشان يافت * نفوس ناطقه زو نور جان يافت

اين مثنوى نيز اشعار بسيار سست دارد و همين بهترين دليل است كه از فريد الدين عطار نيست . گويندهء آن در مقدمه گويد :

ز من كرد التماسى بختيارى * كه بنويسم ز بهرش يادگارى

چو بر كاغذ نهادم نوك خامه * نوشتم نام اين خياطنامه

درو ده فصل را بنياد كردم * وزو جان عزيزان شاد كردم

سراسر آن نصايحى است خطاب به خياطى چنان‌كه يك‌جا گويد :

هنر مىورز خياطا به‌هرحال * هنر بهتر ز ملك و شاهى و مال

و در جاى ديگر گويد :

حسد هرگز مبر خياط بر كس * نصيب خود برد از رزق هركس

هرچند در اين منظومه هم تخلص عطار چند جا آمده ولى به دلايلى كه گذشت از فريد الدين عطار نيست و مىبايد از همان گويندهء مظهر العجائب و