مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٨٨٤
فهرست كشف الابيات
گاهِ علم آدم ملايك را [ كه ] بود
/ 709
گبر ديدى كو پىِ سگ مىرود
/ 621
گر امين آييد سوى اهل راز
/ 656
گر انارى مىخرى خندان بخر
/ 56
گر ببيند نور حقّ خود چه غمست
/ 325
گر بخواهد رفت سوى زهر مار
/ 268
گر بخواهم از كسى يك مشت نَسك
/ 17
گر بُدى جان زنده بىپر تو كنون
/ 533
گر برويد ور بريزد صد گياه
/ 355
گر بريزى بحر را در كوزه‌اى
/ 8
گر بغرّد بحر ، غرّه‌اش كف شود
/ 737
گر بكشتم من عَوانى را به سهو
/ 640
گر بگرييم ابر پرزرق وييم
/ 112
گر بگويد فقه فقر آيد همه
/ 215
گر بگويى از پىِ تعليم بود
/ 752
گر بگويى تا ندانم من كيَم
/ 547
گر به پيشت امتحانست اين هوس
/ 203
گر به دل درتافتى گفتِ لبش
/ 327
گر به صورت آدمى انسان بُدى
/ 80
گر به طبع اين مىكنى اى بادِ سرد
/ 793
گر به طرّارى كند پس دو گواه
/ 672
گر به معنى رفت شد غافل ز حرف
/ 110
گر بيابد آلت فرعون او
/ 484
گر به يارى گوهرت شش تا شود
/ 606
گر بيان معنوى كافى شدى
/ 199
گر پشيمانى بَرو عيبى كند
/ 560
گر پليدى پيشِ ما رسوا بوَد
/ 721
گرت برهان بايد و حجّت مها
/ 124
گر ترا آيد برين نكته سؤال
/ 183
گر ترا اشكال آيد در نظر
/ 86
گر ترا حقّ آفريند زشت‌رو
/ 342
گر تو اشكالى به كلّى و حَرَج
/ 218
گر تو اين انبان زنان خالى كنى
/ 121
گر تو باشى راست ور باشى تو كژ
/ 373
گر تو بر تمييز طفلت مولعى
/ 433
گر تو بينيشان به دشوارى درون
/ 240
گر تو خواهى باقى اين گفت‌وگو
/ 594
گر تو صاحب گاو را خواهى زبون
/ 534
گر توكّل مىكنى در كار كن
/ 73
گر تو كورى ، نيست بر أعمى حرج
/ 305
گر تو گويى فايدهء هستى چه بود
/ 356
گر تو گويى كان صفا فضل خداست
/ 647
گر تو هستى آشناى جان من
/ 447
گر توهّم مىكند او عشق ذات
/ 207
گر تو ينبوع الهى بوده‌اى
/ 242
گر تويى گويم ترا گاهى منم
/ 148
گر جهان را پردُر مكنون كنم
/ 177
گر چنان گشتى كه استا خواستى
/ 421
گر چنان گَند آزتان ننگيختى
/ 584
گرچه آتش نيز هم جسمانيَست
/ 631
گرچه آلت نيستت تو مىطلب
/ 501
گرچه آمرزم گناه و زلّتش
/ 632
گرچه آنجا او گزند جان بوَد
/ 195
گرچه آن مدح از تو هم آمد خجل
/ 522
گرچه از لذّات بىتأثير شد
/ 600
گرچه از ميرى ورا آوازه‌ايست
/ 104
گرچه او محو حقست و بىسرست
/ 648
گرچه اين دو مختلف خير و شرند
/ 423
گرچه پلّهء چشم برهم مىزنى
/ 605
گرچه جسم نازكت را زور نيست
/ 221
گرچه خر را دانش زاجر نبود
/ 250
گرچه خويش از عامه پنهان كرده‌اى
/ 703
گرچه در خشكى هزاران رنگهاست
/ 40
گرچه دردانه به هاون كوفتند
/ 237
گرچه دل چون سنگ خارا مىكند
/ 569
گرچه دورى دور مىجنبان تو دُم
/ 441