مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٨٨٣
فهرست كشف الابيات
كورىِ كوران ز رحمت دور نيست
/ 627
كوزه‌اى كو از يخ‌آبه پر بوَد
/ 629
كوزه بودش آب مىنامد به دست
/ 11
كوزه‌گر [ گر ] كوزه‌اى را بشكند
/ 510
كو كسى كو پيششان بندد كمر
/ 225
كو كه مدح شاه گويد پيش او
/ 273
كوه بر خود مىشكافد صد شكاف
/ 541
كو همان‌جا كه صفات رحمتست
/ 781
كو همىبيند شما را در كمين
/ 543
كوه و دريا را سُمش مَس مىكند
/ 606
كوه و مرغان هم رسايل با دمش
/ 501
كوهها با تو رسايل شد شكور
/ 531
كوهها بينى شده چون پشم نرم
/ 354
كو يكى مرغى ضعيف بىگناه
/ 116
كه « أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ » اى كافران
/ 697
كه ببر اين را بغلطاق فراخ
/ 478
كه ببندم اى فتى وز سازگاو
/ 376
كه بلغزد كوه از چشم بَدان
/ 683
كه بيا آخر بگو تفسير اين
/ 415
كه تو اهل نامه و رُقعه بُدى
/ 349
كه چنين انديشى از بهر ملوك
/ 608
كه خُنوسش چون خنوس قنفذست
/ 576
كه خوريد اين دانه‌اى دو مستعين
/ 747
كهرباى خويش چون پنهان كنند
/ 187
كهرباى فكر [ و ] هر آواز از او
/ 159
كهرباى مسخ آمد اين دعا
/ 386
كه رعيّت دين شه دارند و بس
/ 670
كه ز اشك چشم او روييد نَبت
/ 543
كه زمين را من ندانم ز آسمان
/ 477
كه ز يزدان آگهيم و طايعيم
/ 646
كه صواب اينست و راه اينست و بس
/ 622
كه عَرَض اظهار سرّ جوهرست
/ 676
كه غرض تسبيح ظاهر كى بوَد
/ 483
كه فتوّت دادنِ بىعلّتست
/ 758
كه « لو أنزلنا كتابا للجبل »
/ 327
كه مرادت هست تا يارى كنم
/ 648
كه مگر نوعى دعايى كرده‌اى
/ 417
كه نه حبس باد و قولنجت كند
/ 704
كه يكى را دَه عوض مىآيدش
/ 349
كى ببينى رنگ سرخ و زرد را
/ 89
كى بگنجد در مضيق چند و چون ؟
/ 751
كى دروغى قيمت آرد بى ز راست
/ 762
كى ز سنگى چشمه‌ها جوشان شدى
/ 418
كيست اينجا شيخ اندر بندِ تو
/ 714
كيست كافر غافل از ايمان شيخ
/ 441
كيست كو نشنيد آن طوفان نوح
/ 541
كيسه‌هاى زر بدزديد از كسى
/ 674
كى سيه گردد ز آتش روى خوب
/ 281
كى طفيل من شوى در اغتراف
/ 657
كيف « الا يعلم هواك من خلق »
/ 471
« كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّ » نقش اولياست
/ 32
كيف يَغفل عَن ظعين قَد غَدا
/ 472
كى گذارد آنكه رشك روشنيست
/ 316
كيميا سازست چه بوَد كيميا
/ 41
كيمياى زهرِ مارست آن شقى
/ 311
كين حروف واسطه آن يار غار
/ 649
كين ضيا ما ز آفتابى يافتيم
/ 275
كى نظاره اهلِ به خريدن بوَد
/ 742
كين مگر قصد من آمد خونيَست
/ 402
كين منى از وى [ رسد ] دَم‌دَم مرا
/ 164
گاو را داند خدا گوساله‌اى
/ 405
گاو را رنگ از برون و مرد را
/ 61
گاو كشتن هست از شرط طريق
/ 377
گاو موسى دان مرا جان داده‌اى
/ 572
گاه جيمش مىكند گه حا و دال
/ 251
گاه خورشيد و گهى دريا شوى
/ 303