مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٨٦٩
فهرست كشف الابيات
خاصه چندين شهرها را كوفته
/ 661
خاصه خورشيد كمالى كان سريست
/ 301
خاصّه مرغ مردهء پوسيده‌اى
/ 208
خاصيت در گوش هم نيكو بوَد
/ 775
خاطر آرد بس شكال اينجا و ليك
/ 487
خاك از دُردى نشيند زير آب
/ 385
خاك بر بادست [ و ] بازى مىكند
/ 367
خاك بر سر استخوانى را كه آن
/ 326
خاك در چشمش زد و از راه برد
/ 361
خاك درگاهت دلم را مىفريفت
/ 306
خاك را تصوير اين كار از كجا
/ 613
خاك را در گور او آكنده كرد
/ 156
خاك شد جان و نشانيهاى او
/ 362
خاك قارون را چو فرمان دررسيد
/ 65
خاكها پُر كرده دامن مىكشند
/ 766
خاله را خايه بُدى خالو شدى
/ 604
خام شوخى كه رهانيدش مدام
/ 773
خان‌ومان رفته شده بَدنام و خوار
/ 507
خانه ويران كار بىسامان شده
/ 365
خانهء تنگ و درون جان چَنگْلوك
/ 557
خانهء مرغست هوش و عقل ما
/ 589
خانهء معشوقه‌ام معشوق نه
/ 500
خانهء معمور و سقفش بس بلند
/ 364
خر برهنه برنشين اى بوالْفضول
/ 337
خر نشايد كُشت از بهر صلاح
/ 250
خشك بر ميخ طبيعت چون قديد
/ 641
خشكىِ لب هست پيغامى ز آب
/ 501
خشم مريخى نباشد خشم او
/ 60
خضر و الياس از ميَش چون دم زدند
/ 349
خفته آن باشد كه او از هر خيال
/ 31
خفته سازد شير خود را آن‌چنان
/ 664
خفتهء بيدار بايد پيش ما
/ 486
« خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْناهُمْ »
/ 243
خلق پنهان زشتشان و خوبشان
/ 80
خلق ثالث زايد و تيمار او
/ 292
خلق را تاب جنون او نبود
/ 373
خلق را دو ديده در خاك ممات
/ 280
خلق را طاق و طُرم عاريتست
/ 358
خلق عالم جملگى بيهش شوند
/ 278
خلق هم اندر ملامت آمدند
/ 530
خِلم بهتر از چنين حلم خدا
/ 428
خُم شكسته آب ازو ناريخته
/ 214
خواب مرده لقمه مرده بار شد
/ 281
خواب مرغ [ و ] ماهيان باشد همى
/ 584
خواب و بيداريت آن دان اى عضد
/ 510
خواجه اندر آتش و درد و حنين
/ 141
خواجه‌تاشانيم امّا تيشه‌ات
/ 181
خواجه چون بيلى به دست بنده داد
/ 71
خواجه در عيبست غرقه تا به گوش
/ 175
خواستش مىگوى بر وجهِ كمال
/ 719
خواند او را قاضى از زندان به پيش
/ 331
خواند « أَلْقَيْنا عَلى كُرْسِيِّهِ »
/ 197
خواند مزمّل نبى را زين سبب
/ 623
خواندن بىدرد از افسردگيست
/ 463
خوب زشتى را اگر در پى كند
/ 307
خود ازو يابد ظهور انكارِ او
/ 785
خود برِ تو اين حكايت روشنست
/ 432
خود پشيمانى نرويد از عدم
/ 561
خود جهان آن يك كس است او ابلهست
/ 220
خود چه باشد گوهر آب كوثرست
/ 205
خود چه گفتم پيش آن درّ [ اين ] صدف
/ 202
خود خرد آنست كو از حقّ چريد
/ 656
خود رها كن لشكر ديو و پرى
/ 610
خود ز بيم آن دم بىمنتها
/ 150
خود طواف آنكه او شه‌ْبين بوَد
/ 648
خود عصا معشوق عميان مىشود
/ 499