مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٨٦٢
فهرست كشف الابيات
تو مگو ما را بدان شه بار نيست
/ 21
تو منى و من توام اى محتشم
/ 289
تو ندانى واجبىِّ آن و هست
/ 786
تو نگنجى در كنارِ فكرتى
/ 496
تو نمىدانى كزين دو كيستى
/ 547
تو هم از دشمن چو كينى مىكشى
/ 777
تو همىدانى كه چونم با تو من
/ 495
تو يكى [ تو نيستى ] اى خوش‌رفيق
/ 494
تهمتى بر بنده شه را عار نيست
/ 708
تير را مشكن كه اين تير شهيست
/ 368
تيره كردى زنگ دادى در نهاد
/ 643
تيغ حلمم گردن خشمم ز دست
/ 287
تيغ در زرّادخانهء اولياست
/ 55
ثم تأتينا مكافات الْمُقال
/ 67
ثمّ يُلجينا الى أمثالها
/ 67
جئتَ اقرَب انتَ مِن حَبلِ الوريد
/ 735
« جئتمونا و فرادى » بينوا
/ 238
جادهء شاهست آن اين سو روان
/ 773
جامعِ اين ذرّه‌ها خورشيد بود
/ 511
جامگىّ او وظيفهء چل امير
/ 355
جام مى هستىِ شيخست اى فليو
/ 442
جامه شويى كرد خواهى اى فلان
/ 292
جامهء خفته خورَد از جوىْ آب
/ 655
جامهء صد رنگ از آن خمّ صفا
/ 39
جانِ آتش يافت آن آتش‌كشى
/ 150
جانِ اوّل مظهرِ درگاه شد
/ 724
جانِ بابا اين نشان قاطعست
/ 490
جان تو كز بهر خويشم نيست اين
/ 177
جانِ جان چو واكشد پا را ز جان
/ 245
جان چنين افعال و اقوالى نمود
/ 676
جان حيوانى فزايد از علف
/ 581
جان حيوانى ندارد اتّحاد
/ 600
جان ز پيدايى و نزديكيست گم
/ 89
جان‌فشان افتاد خورشيد بلند
/ 166
جان قسمت گشته بر حشو فلك
/ 654
جان كلّ با جانِ جزو آسيب كرد
/ 363
جان كمالست و نداى او كمال
/ 153
جان لقمه كو گلستان خداست
/ 151
جان ما روز از لگدكوب خيال
/ 31
جانِ ناكرده به جانان تاختن
/ 536
جان و دل را طاقت آن جوش نيست
/ 41
جانها در اصل خود عيسىدمند
/ 118
جانهاى بسته اندر آب و گل
/ 101
جانهاى مرده اندر گورتن
/ 147
جاءَهُم بَعدَ التَّشَكّك نَصرُنا
/ 518
جبر چه بوَد بستن اشكسته را
/ 85
جبر خفتن در ميان رهزنان
/ 73
جدّ و خويشانمان قديمى چهار طبع
/ 730
جذب اجزا روح را تعليم كرد
/ 511
جذبِ يزدان با اثرها و سبب
/ 744
جرّ و مدّ و دخل و خرج اين نفس
/ 251
جز اشارت كه ازين مىبايدم
/ 699
جز براى يارى و تعليم غير
/ 500
جز به آب چشم نتوان شستن آن
/ 521
جز به شب جلوه نباشد ماه را
/ 396
جز به مصنوعى نديدى صانعى
/ 686
جز توكّل جز كه تسليم تمام
/ 35
جز خيالى را كه ديد آن اتّفاق
/ 788
جزر و مدّش بُد به بحرى در زَبَد
/ 782
جز كسى كاندر قضا اندر گريخت
/ 470
جز كه آن قسمت كه رفت اندر ازل
/ 74
جز مگر آن صوفيى كه نور حقّ
/ 328
جز مگر پيرى كه از حقّست مست
/ 436
جز مگر مرغى كه حزمش داد حقّ
/ 464
جزو ازين كلّ گر برد يك‌سو رود
/ 514
جُزو جُزو خُم به رقصست و به حال
/ 214