مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٨٥٠
فهرست كشف الابيات
امتحان در امتحانست اى پدر
/ 479
امتحان را كارفرما اى كيا
/ 270
امّت مرحومه زين‌رو خواندمان
/ 234
امر حقّ را بازجو از واصلى
/ 167
امر « شاوِرْهُمْ » پيمبر را رسيد
/ 227
امر « غضّوا غضّة ابصاركم »
/ 521
امر كردى در گرفتن سوى گوش
/ 702
امر مىآمد كه نه طامع مشو
/ 160
« أَمْرُهُمْ شُورى » بخوان اندر صُحُف
/ 750
« أَمْرُهُمْ شُورى » براىِ اين بوَد
/ 769
امن مأكولان جذوبِ ماتمست
/ 692
امّة الكفران « أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ »
/ 697
انبيا در كار دنيا جبرىاند
/ 52
انبيا را از درون هم نغمه‌هاست
/ 146
انبيا را كار عقْبا اختيار
/ 52
انبيا را گفته قومى راه گم
/ 374
انبيا هر يك همين فن مىزنند
/ 713
انت عقلى لا عجب ان لم ارك
/ 735
اندر آ و آب بين آتش مثال
/ 62
اندر استغنا مراعات نياز
/ 498
اندر « ألهاكم » بجو اين را كنون
/ 578
اندرون تست آن طوطى نهان
/ 128
اندرونى كاندرونها مست ازوست
/ 159
اندرين جُو غنچه ديدى يا شجر
/ 779
اندرين ره مىتراش و مىخراش
/ 142
اندرين عالم كه هست اين سحْرها
/ 576
اندرين گردون مكرّر كن نظر
/ 431
اندرين گفتن بُدند و موج تيز
/ 495
اندرين معنى بپرس آن خيره را
/ 592
اندرين وادى مرو بىاين دليل
/ 32
اندك اندك نور را بر نار زن
/ 100
« أَنْفِقُوا » گفتست پس كسبى بكن
/ 687
انّ فى الجوع طعاما وافرا
/ 678
او ازين صد گاو برد و صد شتر
/ 530
او بگويد ز آنكه مىآزرده‌اى
/ 544
او بوَد حاضر منزّه از رِتاج
/ 743
او بيان مىكرد با ايشان به راز
/ 27
او چو جانست و جهان در كالبد
/ 136
او چو موسى و تنش فرعون او
/ 341
او چو مىخواند مرا من بنگرم
/ 307
او چو نورست و خرد جبريل اوست
/ 345
او خورد از حرص طين را همچو دِبس
/ 361
او درون دام و دامى مىنهد
/ 355
او روانست و تو گويى واقفست
/ 439
او ز موسى يك هنر آموخته
/ 401
او ز يكرنگى عيسى بو نداشت
/ 39
اوست ديوانه كه ديوانه نشد
/ 415
او صِلَه است و بى و سين زو وصل يافت
/ 764
او عصاتان داد تا پيش آمديت
/ 162
او فضولى بوده است از انقباض
/ 525
اوّلش دَوْدَوْ به آخر لت بخَور
/ 621
اوّل فكر آخر آمد در عمل
/ 352
اوّل و آخر نشانش كس نداد
/ 446
اوليا را داشتى در انتظار
/ 554
اوليا را هست قدرت از إله
/ 124
او مجال رازِ دل گفتن نديد
/ 415
او مَعَ اللّه است بىكوكو همى
/ 782
او نباشد بعدى او باشد معى
/ 198
او نمايد هم به دلها خويش را
/ 54
او نمىخندد ز ذوق مالشت
/ 383
او نيفتد در گمان از طعنشان
/ 504
او همه نورست از نور رضا
/ 360
او همىگفت از شكنجه وز بلا
/ 639
اوىِ او رفته پرى خود او شده
/ 637
« اهْبِطُوا » افگند جان را در حضيض
/ 776
اه كه چون دلدار ما غم‌سوز شد
/ 396