مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٨٤٦
فهرست كشف الابيات
آفتاب و مه چو دو گاو سياه
/ 386
آفتابى كه دم از آتش زند
/ 599
آفت اين در هوا و شهوتست
/ 299
آفرين اى اوستاد سحرباف
/ 698
آفرين بر عقل و بر انصاف باد
/ 541
آكل و مأكول را حلقست و ناى
/ 457
آلت اشكار خود جز سگ مدان
/ 214
آلت حقّى تو فاعل دست حقّ
/ 290
آلتِ شاهد زبان و چشمِ تيز
/ 774
آمد او با خويش و استغفار كرد
/ 793
آمدند از بهر نظّار رجال
/ 272
آمده اول به اقليم جماد
/ 661
آمده در بار كردن كاروان
/ 429
آمديم اكنون به طاوس دو رنگ
/ 681
آن براهيم از تلف نگريخت [ و ] ماند
/ 753
آن بگويد دود هست و نار نى
/ 717
آن بليس از جان از آن سر بُرده بود
/ 724
آن بوَد بينى كه او بويى برد
/ 33
آن بيابان پيش او چون گلستان
/ 571
آن تويى كه بىبدن دارى بدن
/ 505
آن جماد از لطف چون جان مىشود
/ 40
آن‌چنان پر گشته از اجلال حقّ
/ 295
آن‌چنان دلها كه بُدشان ما و من
/ 700
آن‌چنان كرد و از آن افزون كه گفت
/ 491
آن‌چنان كز فقر مىترسند خلق
/ 524
آن‌چنان‌كه پرتو جان بر تنست
/ 245
آن‌چنان‌كه گفت پيغمبر ز نور
/ 652
آن‌چنان گر نيست در هست آمدى
/ 493
آن‌چنان معمور و باقى داشتت
/ 411
آنچه آن اصحاب كهف از نُقل و نَقل
/ 636
آنچه بردارد بدان مشغول شو
/ 389
آنچه پيدا عاجز و بسته زبون
/ 368
آنچه تو گنجش توهّم مىكنى
/ 185
آنچه حق آموخت مر زنبور را
/ 79
آنچه در خرگوش و پيل آويختند
/ 539
آنچه ديدى كه مرا زان عكس ديد
/ 282
آنچه شيرينست گردد بار دانگ
/ 55
آنچه محسوسست اگر معشوقه است
/ 334
آنچه مىدانست تا پيدا نكرد
/ 354
آن حبيب و آن خليلِ با رَشَد
/ 766
آن خبيث از شيخ مىلاييد ژاژ
/ 442
آن خزان نزد خدا نفس و هواست
/ 158
آن خوشا واعظ چو بر منبر بدى
/ 596
آن خيالاتى كه دام اولياست
/ 12
آن خيالى را كه شه در خواب ديد
/ 13
آن درم دادن سخى را لايقست
/ 168
آن دروغست و كژ و برساخته
/ 540
آن دقوقى داشت خوش‌ديباچه‌اى
/ 513
آن دقوقى رحمة اللّه عليه
/ 516
آن دلى كو مطلع مهتابهاست
/ 311
آن دم لطفش كه جانِ جانهاست
/ 113
آن دم نطقت كه جزوِ جزوهاست
/ 113
آن دمى را كه نگفتم با خليل
/ 130
آن دمى كز آدمش كردم نهان
/ 130
آن دمى كز وى مسيحا دم نزد
/ 130
آن دو انبازان گازر را ببين
/ 231
آن دو گفتندش ز قسمت درگذر
/ 768
آن دهان كژ كرد و از تسخر بخواند
/ 63
آن رسول از خود بشد زين يك دو جام
/ 114
آن زمان داند غنىكش نيست زر
/ 536
آن سبا مانَد به شهر بس كلان
/ 535
آن سرِ ميدان و اين پايانِ اوست
/ 733
آن شرابِ حقّ بدان مطرب بَرَد
/ 733
آن شراب حق ختامش مشك ناب
/ 26
آن شود شاد از نشان كو ديد شاه
/ 387
آن صفاى آينه وصف دلست
/ 260