مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٦٧

طنز و انكار كردن پادشاه . . . الخ

دارد ، به منازل خود مىرساند . و كلمات طيبه متصاعد مىشوند به سوى پروردگار و مىپيوندند به جايى كه ما نمىدانيم و خدا مىداند . چنانچه مىفرمايند ؛

قوله :

تا « اليه يصعد اطياب الكلم » * [ . . . ]

اشارت است به آيهء : « إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ . » « 1 » به سوى حق تعالى مىرود سخنان پاك ؛ مثل حمد و تسبيح و غير آن .

قوله :

[ . . . ] * صاعدا منّا الى حيث علم

[ يعنى ] مىرود آن كلمات صادر شده از ما تا جايى كه خدا عالم است .

قوله :

ترتقى أنفاسنا بالْمنتقى * [ . . . ]

[ يعنى ] بالا مىرود انفاس [ ما ] به آن مكان پاك .

قوله :

[ . . . ] * متحفاً منّا الى دار الْبقا

[ يعنى ] تحفه كرده شده آن انفاس از جانب ما به سوى عالم باقى .

قوله :

ثم تأتينا مكافات الْمُقال * [ . . . ]

[ يعنى ] پس مىرسد به ما جزاى آن كلمات طيبه ؛

قوله :

[ . . . ] * ضعفَ ذاك رحمة من ذى الْجلال

[ يعنى ] و وى را بر آن كلمات و انفاس از راه رحمت حق تعالى .

قوله :

ثمّ يُلجينا الى أمثالها * [ . . . ]

[ يعنى ] پس مضطرب مىسازد ما را اضعاف جزا به سوى امثال آن انفاس ؛ يعنى باعث زيادتى محاسن اعمال مىگردد .

قوله :

[ . . . ] * كى ينال الْعبد ممّا نالها

( 1 ) الفاطر ( 35 ) آيهء 10 : « سخن خوش و پاك به سوى او بالا مىرود و كردار نيك است كه آن را بالا مىبرد . »